VROEGE KERSTAANKOOP

Gisterenavond bij een fikse wandeling binnengestapt in een boekhandel , vond ik er na wat rondkijken , deze box , of boek box , hoe je het ook noemt  , en voial dacht ik , ik doe het mezelf kado , reeds 3 cd's beluistet , schitterende muziek enover ieder nummer wat meer te weten gekomen , een aanrader voor wie van soul en country houdt.

Leo Blokhuis presenteert: The Sound of the South - Where soul and country meet: boek + 4 CD's

Uieke selectie van de mooiste southern songs: liedjes van bekende zangers als Aretha Franklin, Solomon Burke, Otis Redding, Dusty Springfield en Elvis Presley, maar ook onverwachte pareltjes van ten onrechte onbekend gebleven artiesten. Het resultaat is een prachtige zoektocht naar de muzikale ziel van het Amerikaanse Zuiden.

Na het succes met Sound Of The Westcoast, 18.000 stuks verkocht en bekroond met de Gouden Tulp, het tweede Soundbook van de hand van Leo Blokhuis The Sound Of The South. 
In het Zuiden van de Verenigde Staten ontstond uit de bijzondere ontmoeting van blanke country en zwarte soul prachtige muziek. In dit Soundbook vertelt Leo Blokhuis het verhaal van deze muzikale smeltkroes en geeft hij een overzicht van alle artiesten, albums en liedjes die ertoe doen.

De vier cd’s bevatten een unieke selectie van de mooiste southern songs: liedjes van bekende zangers als Aretha Franklin, Solomon Burke, Otis Redding, Dusty Springfield en Elvis Presley, maar ook onverwachte pareltjes van ten onrechte onbekend gebleven artiesten. Het resultaat is een prachtige zoektocht naar de muzikale ziel van het Amerikaanse Zuide

OP HET NACHTKASTJE

Dat je begrijpt waarom iemand iets doet, wil nog niet zeggen dat je die persoon ook sympathiek vindt. Sebastian Bergman is zo'n persoon: je begrijpt wel waarom hij zich schofterig gedraagt, maar hij blijft een irritante kwal.

Sebastian Bergman is psycholoog en helpt de nationale recherche regelmatig met het opsporen van moordenaars. Hij is nu echter al een tijdje uit de roulatie, sinds het overlijden van zijn vrouw en dochtertje. Door een toevallige samenloop van omstandigheden raakt hij weer betrokken bij een moordzaak.

Brute moordDe jonge Roger Eriksson is op brute wijze vermoord, en zijn hart is uit zijn lichaam gesneden. Dit is een zaak die al snel te groot blijkt voor de lokale politie-eenheid van het Zweedse stadje Västerås. Een team van experts van de nationale recherche wordt ingeschakeld om de geruchtmakende moordzaak op te helderen. Sebastian Bergman sluit zich bij hen aan. Alleen heeft hij hiervoor andere motieven dan het oplossen van de moord.

Schrijversduo Hjorth en Rosenfeldt heeft met dit debuut een degelijke thriller opgeleverd. Alle elementen voor een goede thriller zijn aanwezig: spanningsopbouw, verschillende dwaalsporen en de ontknoping met een twist, het is er allemaal. Wat dit boek echter verder boven het maaiveld doet uitsteken, zijn de goed uitgewerkte karakters.

Karakter
Naast de egocentrische Sebastian maken we ook kennis met de andere leden van het team van de nationale recherche. Ieder van hen heeft zo zijn eigen rol binnen de groep met de bijbehorende karaktertrekken. Maar daar blijft het niet bij.

Er is ook volop aandacht voor de mensen achter de karakters. Naast hun rol binnen het team hebben ze ook een leven buiten het werk, met de daarbij behorende problemen en uitdagingen. Door ook dit aspect te belichten, worden de personages ronde en tastbare persoonlijkheden. Dit trekt je nog verder het verhaal in. En dit is een verhaal dat naast de diepgang ook gewoon spannend is. Zoals het hoort in een thriller.

Zweeds drinkwaterEr zit schijnbaar iets in het Zweedse drinkwater. Het ene na het andere succesvolle schrijftalent of schrijversduo schiet uit de Zweedse grond. Hjorth en Rosenfeldt zijn hierop geen uitzondering. Integendeel: dit duo is wederom een goede aanvulling op de uitdijende groep Zweedse thrillerschrijvers. Als het van deze klasse is, kan die groep niet groot genoeg worden.

KATE BUSH

De songs voor 50 Words For Snow werden door Bush over de afgelopen jaren geschreven en de opnamen vonden naast die van Director’s Cut plaats. Zoals ze zelf zegt waren de opnamen voor 50 Words For Snow veel gemakkelijker dan die voor Director’s Cut. De 7 songs kwamen bijna organisch. Ongelooflijk eigenlijk als je de geniale complexiteit van de lang uitgesponnen songs beluisterd.

Zoals reeds eerder vermeld heeft Bush de songs gecomponeerd met sneeuw als referentie en opvallend genoeg straalt elke song exact die winterse sfeer uit. Een winterse sfeer met heel veel warmte. Gelijk met de warme pianoklanken en de prachtige stem van haar 13 jarige zoon Albert, die de leadvocals zingt, in de wonderschone albumopener Snowflakes ben je in de sfeer van het album. Met het daarop volgende adembenemende Lake Tahoe ben je helemaal verkocht. Wat een ongelooflijke Bush song is dat. Echt een van de allerbeste die ze ooit geschreven heeft. De tegen nieuw klassiek aanleunende klanken mengen perfect met de fraaie stemmen van Stefan Roberts en Michael Wood en de excellerende Bush zelf. De spannende, jazzy, wendingen in combinatie met de strijkers sluiten daar naadloos op aan.

Misy is al net zo briljant. Niet alleen de song en Bush zelf maar juist ook het excellente baswerk van legende Danny Thompson en het subtiele en doeltreffende drumwerk van meesterdrummer Steve Gadd zijn een lust voor het oor. In bijna 14 minuten wordt constant een boeiende symbiose tussen klank, sfeer en souplesse gevonden die de song tot een waar meesterwerk maakt. Het daarop volgende Wild Man was de eerste song die van dit album naar buiten kwam en terecht. Het is een aansprekende track die in een eerlijke radio wereld een dikke hit zou moeten worden. De spannende, oriëntaals aandoende, instrumentatie in de coupletten, breekt open met een prachtig refrein waarin de stem van oud gediende Andy Fairweather Low prachtig samensmelt met die van Bush. Hoe opvallend is tevens de gastrol die good-old Elton John vervult in Snowed In At Wheeler Street. Nooit verwacht dat Bush iets met Elton John had, maar ze schreef de song wel degelijk voor hem. Zijn gastenrol is fraai en de liefdessong al net zo sterk. Prachtige tekst die erg mooi gezongen en gespeeld wordt tot en met een fraaie finale.

Het titelnummer is dan weer een song van een geheel andere orde. Tegen een heerlijke muur van funky drums (Steve Gadd), bas (John Giblin) en gitaren (Dan McIntosh), telt Kate tot 50 en spreekt Stephen Fry als professor Joseph Yupik de 50 woorden voor sneeuw uit. Vreemd vibrerende intrigerende track. Met het ingetogen Among Angels sluit het album magistraal af. Puur Kate en haar piano en subtiel gearrangeerde strijkers in een van de allermooiste Bush songs ooit.

Elk album dat Kate Bush de laatste jaren uitbrengt, is er een om verliefd op te worden en met 50 Words For Snow is dit niet anders. Wat een wonderbaarlijk en gelukzalig genot dat we iemand, met zoveel geniaal muzikaal talent als Kate Bush hebben, die ons om de zoveel jaren weer in volle verbijstering achterlaat.

FRAMPTON ALIVE 35 JAAR NA DATA

Zoals reeds eerder gemeld vrijdagavond gaan kijken naar ouwe rocker Peter Frampton, 35 jaar na z'n schitterende album Frampton comes alive , kwam hij dit nu integraal spelen.Maar klakkeloos naspelen da deed ie wel niet , begeleid door een schitterende band , een schitterende geluidszaal , bracht hij eigen nieuwere rockende versie van Shine on , Lines on my face , all i wanna do , Show me the way , met het obligatoire Talkbox moment.Wat me het echter meest bleef , is de manier waarop Frampton alles bracht , dat ie een meestergitarist is , dat wist ik wel ,maar dat ie alles zo spontaan , zo gevoelvol ,zo schitterend brengt , dat bracht me van de kook.Genoten met grote G.2H speelplezier in één ruk door , daarna een pauze en nog 45minuten bisnummers , instrumentale versie , black hole sun als tribute aan z'n vriend Chris Cornell en dan als laatste nummer , While my guitar gently weeps , ewel ik krijg nie gauw kippevel , maar zijn versie van die Harrison song
bracht het me wel.Je kon vooraf inschrijven om het ganse concert aan te kopen , en ja 20 minuten na de laatste noot , had ik en velen met mij de intregale versie van het concert , excellente kwaliteit en dus kan ik nu thuis in alle rust nagenieten van deze onvergetelijke avond.
Thanks Peter

VINTAGE TROUBLE !

Een van de grootste verrassingen van dit jaar bij ‘Later With…Jools’ was zonder twijfel het rock ‘n roll kwartet Vintage Trouble. Met fijne bravoure maakten ze een perfect rock ’n roll feest.

Vintage Trouble is een jonge band, afkomstig uit Los Angeles, die een stijlvolle link weet te leggen tussen soul en rock ’n roll. De soul komt van leadzanger Ty Taylor, de dikke rock van ritmetandem Rick Barrio Dill (bas) en Richard Danielson (drums). De geweldige, alle stijlen beheersende, gitarist Nalle Colt is de onmiskenbare schakel die alles op scherp en rock, blues en soul zet. De kennismaking met de band in de show van Jools Holland was een zeer fijne. De band stuiterde ongeveer het podium af en de performance, recht het publiek in, van Taylor maakte grote indruk. Wat een publiekstrekker is die man en wat een energie! Gitarist Colt stal echter de show met heerlijk inventief gitaarwerk.

Hun debuutalbum The Bomb Shelter Sessions begint lekker onstuimig met het ook bij Jools gebrachteBlues Hand Me Down. Wat een opwindende topsong blijft dat! Het zet gelijk de toon voor een album dat vooral erg lekker klinkt en overtuigt. Songs als Still And Always Will, You Better Believe, Total Strangers en Jezzebella zijn instant livekrakers. Albumafsluiter Run Outta You is de ideale song om ook live de concerten lekker dynamisch mee af te sluiten.

The Bomb Shelter Sessions biedt een fijne collectie songs met naast lekker dampende uptempo songs ook het nodig slepende soul meets Rhythm & blues werk in de ballads. En in die songs klinkt Taylor nog meer als een soulman. Colt houdt met zijn ongepolijste gitaarwerk de sfeer lekker rauw en spannend. Maar hoe lekker The Bomb Shelter Sessions ook klinkt, live knalt de band pas ech

RANDY NEWMAN LIVE IN LONDON

Het lijkt er op dat Randy Newman op een fase in zijn carrière is beland waarbinnen hij lekker terugblikt op zijn inmiddels bijna vier decennia overspannende carrière. Geef hem eens ongelijk. Zolang het fijne releases oplevert, hoor je niemand klagen.

Eerder dit jaar was Newman in Nederland. Tijdens een intiem optreden in Amsterdam voor een handvol bezoekers, presenteerde Newman een kleine dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre. Dit ter promotie van het tweede deel in zijn Songbook-reeks, waarbinnen hij tracks van eerdere albums in een Spartaans arrangement opnieuw inspeelt. Newman bewijst op die cd-reeks, maar ook live nog altijd dat hij niet meer nodig heeft dan zijn stem en een piano om te blijven boeien.

Het live-album dat nu is verschenen, daarvan zou je dus verwachten dat het alleen Newman met zijn piano zou zijn. Maar nee, het blijkt een opname van een jaar of drie geleden, toen hij in Londen optrad ter promotie van zijn Harps And Angels album, samen met het BBC Concert Orchestra. Op de eerste schijf de cd-versie van het optreden, op de tweede de dvd-registratie van het volledige concert, inclusief een (overigens erg aardig) interview. Door de toevoeging van het orkest en de vlekkeloze uitvoeringen van de 22 nummers op deze set, hoor je bijna niet dat het hier een live album betreft. Goed, het applaus is er en Newman kondigt zijn nummers op de bekende droogkomische manier (“This is a love song that I wrote for my first wife while married to my second”) aan, maar erg veel verschil met de studioversies is er niet. Wat overblijft is daardoor eigenlijk boven alles en perfect carrièreoverzicht vol eigen hits (Short People, Sail Away), hits waar andeeren uiteindelijk mee aan de haal gingen (You Can Leave Your Hat On, Mama Told Me Not To Come) en nieuwer werk dat er kwalitatief niet voor onderdoet (A Few Words In Defense Of My Country bijvoorbeeld is een potentiële klassieker).

Hoewel nergens echt verrassend dus, moet worden gezegd dat de arrangementen van de liedjes zoals uitgevoerd door het BBC Concert Orchestra erg mooi zijn. Ze weten precies de nadruk te leggen op de teksten van Newman, waardoor er een erg prettig wegluisterend contrast wordt gebouwd tussen enerzijds oorstrelende melodieën, maar daar overheen inktzwarte, bijtende en cynische spreekzang van Newman. Dat contrast is de grootste plus op dit album, dat laat horen dat Newmans werk maar niet wil dateren. Het is echter ook een album dat onwillekeurig ook doet hopen dat hij binnenkort weer eens vooruit gaat kijken. Want het zijn juist de meer dan puike nieuwere tracks (het al genoemdeA Few Words In Defense Of My Country, maar ook Laugh And Be Happy bijvoorbeeld) die naar meer doen smaken.

AUSSIE ROCK