1. (2) Pendragon Pure
2. (1) Marillion Happiness Is The Road
3. (20) Frost* Experiments in Mass Appeal
4. (4) Karmakanic Who's The Boss In The Factory
5. (7) Lunatic Soul Lunatic Soul
6. nieuw Steven Wilson Insurgentes
7. (3) Neal Morse Lifeline
8. (13) It Bites The Tall Ships
9. (10) The Reasoning Dark Angel
10. (9) The Pineapple Thief Tightly Unwound
11. (5) Martin Orford The Old Road
12. (6) Mostly Autumn Glass Shadows
13. (8) Opeth Watershed
14. (11) Nosound Lightdark
15. (12) Gazpacho Night
16. (19) Amberlinn Chasing Shadows
17. (14) Demians Building An Empire
18. (15) Caamora She
19. (16) Unitopia The Garden
20. (18) No-Man Schoolyard Ghosts
zaterdag 31 januari 2009
RIP JOHN MARTYN
De Schotse singer-songwriter John Martyn was een van die verborgen geheimen in de popmuziek.
Axelle Red liep lange tijd met het plan rond om haar nieuwe plaat helemaal te vullen met covers van John Martyn. Van dat plan bleef enkel ‘Don’t wanna know’ over, een ballad die vertelt hoe moelijk het is om het goede te zien als je omgeven wordt door goud.
Martyn (echte naam Ian David McGreachy) wordt door veel songschrijvers gekoesterd. U2, Eric Clapton, David Gilmour, Phil Collins, maar ook Portishead, Faithless en anderen coverden zijn songs of betuigden veel respect.
Martyn, wiens ouders operzangers waren, was in 1968 de eerste artiest die een plaat uitbracht op het Island-label van Chris Blackwell. Helemaal naar de stijl van de late sixties, vermengde hij folk en jazz.
Hij bracht 22 albums uit en van enkele platen kan de invloed nauwelijks overschat worden. Het opvallende 'Solid Air' was een samenwerking met bassist Danny Thompson, heel zijn leven een trouwe vriend gebleven. 'One World' was nog zo’n opvallende plaat, die door sommigen als een voorloper van hiphop beschouwd wordt. 'Grace and danger' blijft een erg pijnlijke plaat over twee mensen die uit elkaar gaan.
John Martyn had een heel karaktervolle zangstijl (vergeleken met een tenorsax) en schreef klassiekers als ‘May you never’ en ‘Over the hill’. Afgezien van enkele jaren in de seventies, groeide hij nooit uit tot een ster. Vorig jaar verscheen een vierdelige box, 'Ain’t no Saint', waarop zijn carriëre samengevat wordt.
Martyn voerde zijn hele carrière een gevecht met alcohol en drugs. In 2003 werd zijn rechterbeen geamputeerd, waarna hij optrad in een rolstoel. Eind 2008 kreeg hij nog een ridderorde (een ‘OBE’). Hij overleed in een ziekenhuis in Ierland. (BRON HET NIEUWSBLAD)
vpb
Axelle Red liep lange tijd met het plan rond om haar nieuwe plaat helemaal te vullen met covers van John Martyn. Van dat plan bleef enkel ‘Don’t wanna know’ over, een ballad die vertelt hoe moelijk het is om het goede te zien als je omgeven wordt door goud.
Martyn (echte naam Ian David McGreachy) wordt door veel songschrijvers gekoesterd. U2, Eric Clapton, David Gilmour, Phil Collins, maar ook Portishead, Faithless en anderen coverden zijn songs of betuigden veel respect.
Martyn, wiens ouders operzangers waren, was in 1968 de eerste artiest die een plaat uitbracht op het Island-label van Chris Blackwell. Helemaal naar de stijl van de late sixties, vermengde hij folk en jazz.
Hij bracht 22 albums uit en van enkele platen kan de invloed nauwelijks overschat worden. Het opvallende 'Solid Air' was een samenwerking met bassist Danny Thompson, heel zijn leven een trouwe vriend gebleven. 'One World' was nog zo’n opvallende plaat, die door sommigen als een voorloper van hiphop beschouwd wordt. 'Grace and danger' blijft een erg pijnlijke plaat over twee mensen die uit elkaar gaan.
John Martyn had een heel karaktervolle zangstijl (vergeleken met een tenorsax) en schreef klassiekers als ‘May you never’ en ‘Over the hill’. Afgezien van enkele jaren in de seventies, groeide hij nooit uit tot een ster. Vorig jaar verscheen een vierdelige box, 'Ain’t no Saint', waarop zijn carriëre samengevat wordt.
Martyn voerde zijn hele carrière een gevecht met alcohol en drugs. In 2003 werd zijn rechterbeen geamputeerd, waarna hij optrad in een rolstoel. Eind 2008 kreeg hij nog een ridderorde (een ‘OBE’). Hij overleed in een ziekenhuis in Ierland. (BRON HET NIEUWSBLAD)
vpb
frontman PORCUPINE TREE
Steven Wilson van PORCUPINE TREE met z'n nieuwe solo uitstap INSURGENTES , al weer een nieuwe progparel voor 2009
donderdag 29 januari 2009
GUITAR TRIO
Bij het overlijden van Billy Powell en de gedachte aan Southern Rock , en voornamelijk de 3 gitaren , nog even gezocht in m'n verleden en ja er zijn nog enkele groepen die dit toepassen , hier een voorbeeld van één van de meest onderschatte southern bans The Outlaws.enjoy and Hey I know ....
TOETSENMAN LYNYRD SKYNYRD OVERLEDEN 29-1-2009
Billy Powell, de toetsenman van LYNYRD SKYNYRD, is in de nacht van dinsdag op woensdag in zijn huis bij Jacksonville, Florida overleden. Hij is 56 jaar oud geworden. De band heeft alle geplande optredens geannuleerd en verzoekt iedereen om respect in deze moeilijke tijd.
Powell trad in 1973 toe tot Lynyrd Skynyrd, nadat hij eerst een jaar als roadie voor de band had gewerkt. Zijn toetsenwerk is prominent te horen op het debuut van de band (Pronounced ‘Leh-’Nerd ’Skin-’Nerd). Hij viel met name op door zijn intro van de klassieker Free Bird. Powell overleefde het vliegtuigongeluk in 1977, waarbij zanger Ronnie Van Zant, gitarist Steve Gaines, koorzangeres Cassie Gaines en diverse roadies om het leven kwamen.
Hoewel hij bij de crash ernstig verbrand was en bijna zijn neus kwijt was geraakt, was Powell de eerste die uit het ziekenhuis ontslagen werd en de begrafenis van zijn bandmaten bij kon wonen. Kort daarna verliet hij de band en werd lid van de christelijke rockgroep Vision. Toen Lynyrd Skynyrd zich in 1989 in een ijzersterke line-up hergroepeerde, was echter ook Powell van de partij en dat bleef hij tot de dag van vandaag.
Afgelopen lente speelde Lynyrd Skynyrd zijn eerste optreden in Madison Square Garden in New York, samen met Kid Rock, die hun Sweet Home Alabama vorig jaar in een nieuwe jas tot wereldhit omhoog had weten te stuwen. Na Powells overlijden is gitarist Gary Rossington het enige overlevende oerlid dat nog live met de groep optreedt.
Powell trad in 1973 toe tot Lynyrd Skynyrd, nadat hij eerst een jaar als roadie voor de band had gewerkt. Zijn toetsenwerk is prominent te horen op het debuut van de band (Pronounced ‘Leh-’Nerd ’Skin-’Nerd). Hij viel met name op door zijn intro van de klassieker Free Bird. Powell overleefde het vliegtuigongeluk in 1977, waarbij zanger Ronnie Van Zant, gitarist Steve Gaines, koorzangeres Cassie Gaines en diverse roadies om het leven kwamen.
Hoewel hij bij de crash ernstig verbrand was en bijna zijn neus kwijt was geraakt, was Powell de eerste die uit het ziekenhuis ontslagen werd en de begrafenis van zijn bandmaten bij kon wonen. Kort daarna verliet hij de band en werd lid van de christelijke rockgroep Vision. Toen Lynyrd Skynyrd zich in 1989 in een ijzersterke line-up hergroepeerde, was echter ook Powell van de partij en dat bleef hij tot de dag van vandaag.
Afgelopen lente speelde Lynyrd Skynyrd zijn eerste optreden in Madison Square Garden in New York, samen met Kid Rock, die hun Sweet Home Alabama vorig jaar in een nieuwe jas tot wereldhit omhoog had weten te stuwen. Na Powells overlijden is gitarist Gary Rossington het enige overlevende oerlid dat nog live met de groep optreedt.
dinsdag 27 januari 2009
GREENIE
Peter Green, geboren als Peter Allen Greenbaum (Londen East End, 29 oktober 1946) is een Brits gitarist.
Op tienjarige leeftijd kreeg hij een akoestische Spaanse gitaar van zijn oudere broer Michael, die hem een paar akkoorden leerde. Hank B. Marvin van The Shadows en bluesgitaristen Muddy Waters en BB King beïnvloedden hem.
Peter noemt zichzelf Peter Green als hij 15 jaar oud is en speelt basgitaar in diverse bandjes. Hij wordt sologitarist in de band 'Peter B's Looners' van Peter Bardens (ex-Them, later o.a. in Long John Baldry's Bluesology en Camel). Drummer in deze band is Mick Fleetwood. Green is een fanatieke fan van Eric Clapton en is avond aan avond aanwezig bij de optredens van (eerst) de Yardbirds en later John Mayall's Bluesbreakers. Deze band heeft inmiddels, na het vertrek van Eric Clapton een andere gitarist aangetrokken. Peter steekt zijn mening over de kwaliteiten van deze gitarist niet onder stoelen of banken en na een aantal keren laat John Mayall Peter Green meespelen. Als Clapton in november 1966 terugkeert uit Griekenland wordt Green echter weer aan de kant gezet. Green gaat spelen bij Steampacket met zanger Rod Stewart. Clapton vertrekt echter in juni 1966 alweer naar Cream en Green wordt door Mayall gevraagd terug te keren in de rangen van The Bluesbreakers. Met Mayall neemt Green in 1967 het album A Hard Road op, waarmee hij grote indruk maakt. Als kado voor zijn 20e verjaardag krijgt Green van Mayall enkele uren opnametijd in de Decca-studio. Met McVie en Fleetwood zal Green hier onder produktionele leiding van Mike Vernon enkele nummers opnemen, waaronder een instrumentaal stuk genaamd Fleetwood Mac.
Peter Green is de oprichter van Fleetwood Mac, genoemd naar drummer Fleetwood en bassist John McVie. Vanwege de belangrijke rol van Green wordt de band ook wel aangekondigd als "Peter Green's Fleetwood Mac". Hij is de auteur van hun hit Black Magic Woman die later door Santana werd gecoverd. Andere bekende nummers van Green zijn Oh Well, Albatross, Rattlesnake Shake en het prachtige introspectieve Man Of The World. Fleetwood Mac slaat na Green's vertrek een andere, minder blues-georiënteerde, richting in en groeit uit tot een wereld-act. Drug- en psychische problemen zorgen ervoor dat Green voor lange tijd uit de muziekscene verdwijnt. Af en toe verschijnt er soloplaten, maar die zijn nogal wisselvallig van kwaliteit. In de jaren '90 keert Peter Green terug naar de internationale podia met Peter Green's Splinter Group met o.a. Cozy Powell en Neil Murray (beiden ex-Whitesnake, ex-Brian May, ex-Black Sabbath). Deze groep maakt 9 albums. In 2004 verlaat Green de groep en vertrekt naar Zweden. Hij sluit zich aan bij The British Blues All Stars, maar een geplande tournee wordt gecancelled. In 2005 kondigt Mick Fleetwood een mogelijke reünie van de originele Fleetwood Mac aan. Tot op heden heeft deze reünie echter nog niet plaatsgevonden.
Op tienjarige leeftijd kreeg hij een akoestische Spaanse gitaar van zijn oudere broer Michael, die hem een paar akkoorden leerde. Hank B. Marvin van The Shadows en bluesgitaristen Muddy Waters en BB King beïnvloedden hem.
Peter noemt zichzelf Peter Green als hij 15 jaar oud is en speelt basgitaar in diverse bandjes. Hij wordt sologitarist in de band 'Peter B's Looners' van Peter Bardens (ex-Them, later o.a. in Long John Baldry's Bluesology en Camel). Drummer in deze band is Mick Fleetwood. Green is een fanatieke fan van Eric Clapton en is avond aan avond aanwezig bij de optredens van (eerst) de Yardbirds en later John Mayall's Bluesbreakers. Deze band heeft inmiddels, na het vertrek van Eric Clapton een andere gitarist aangetrokken. Peter steekt zijn mening over de kwaliteiten van deze gitarist niet onder stoelen of banken en na een aantal keren laat John Mayall Peter Green meespelen. Als Clapton in november 1966 terugkeert uit Griekenland wordt Green echter weer aan de kant gezet. Green gaat spelen bij Steampacket met zanger Rod Stewart. Clapton vertrekt echter in juni 1966 alweer naar Cream en Green wordt door Mayall gevraagd terug te keren in de rangen van The Bluesbreakers. Met Mayall neemt Green in 1967 het album A Hard Road op, waarmee hij grote indruk maakt. Als kado voor zijn 20e verjaardag krijgt Green van Mayall enkele uren opnametijd in de Decca-studio. Met McVie en Fleetwood zal Green hier onder produktionele leiding van Mike Vernon enkele nummers opnemen, waaronder een instrumentaal stuk genaamd Fleetwood Mac.
Peter Green is de oprichter van Fleetwood Mac, genoemd naar drummer Fleetwood en bassist John McVie. Vanwege de belangrijke rol van Green wordt de band ook wel aangekondigd als "Peter Green's Fleetwood Mac". Hij is de auteur van hun hit Black Magic Woman die later door Santana werd gecoverd. Andere bekende nummers van Green zijn Oh Well, Albatross, Rattlesnake Shake en het prachtige introspectieve Man Of The World. Fleetwood Mac slaat na Green's vertrek een andere, minder blues-georiënteerde, richting in en groeit uit tot een wereld-act. Drug- en psychische problemen zorgen ervoor dat Green voor lange tijd uit de muziekscene verdwijnt. Af en toe verschijnt er soloplaten, maar die zijn nogal wisselvallig van kwaliteit. In de jaren '90 keert Peter Green terug naar de internationale podia met Peter Green's Splinter Group met o.a. Cozy Powell en Neil Murray (beiden ex-Whitesnake, ex-Brian May, ex-Black Sabbath). Deze groep maakt 9 albums. In 2004 verlaat Green de groep en vertrekt naar Zweden. Hij sluit zich aan bij The British Blues All Stars, maar een geplande tournee wordt gecancelled. In 2005 kondigt Mick Fleetwood een mogelijke reünie van de originele Fleetwood Mac aan. Tot op heden heeft deze reünie echter nog niet plaatsgevonden.
zaterdag 24 januari 2009
OBAMA Vs THE BOSS
Toeval of niet, maar de maand dat Obama Amerika terug laat dromen , brengt The Boss de cd : Working on a dream uit.
Dat Bruce Springsteen het heilig vuur heeft teruggevonden maakte hij met het vorig jaar verschenen album ‘Magic’ en de aansluitende wereldtour met zijn fameuze E-Street Band helemaal duidelijk.
Het tijdens de pauzes van die tour opgenomen ‘Working On A Dream’ is al net zo’n overweldigend album geworden.
Natuurlijk is de aanwezigheid van de E-Street band essentieel voor het hervinden van het heilige vuur. Sinds Springsteen weer samenwerkte met zijn band op het in 2002 uitgebrachte album ‘The Rising’, Springsteen’s 11 september album, kon je de kracht, emotie en het spelplezier, zowel op de albums als live horen terugkomen.
Ook de veranderende politieke situatie in Amerika heeft Springsteen geïnspireerd. Als een bekend tegenstander van de politiek van Bush zette hij zich vanaf het najaar van 2008 volop in voor de campagne van Barack Obama. Als dank speelde Springsteen de speciale avond voor de inauguratie ook een aantal songs, waaronder een legendarische ‘This Land Is Your Land’ met Pete Seeger.
Working On A Dream
Het nieuwe album draagt sporen van de verandering in zijn land. Alle teksten hebben een politieke dan wel sociale lading. De energieke melodieën gecombineerd met die teksten creëren een positieve en krachtige sfeer. Zowel Springsteen als de muzikanten van zijn E-Street Band zijn geweldig in vorm en blazen de songs er in heerlijk tempo uit.
Eigenlijk weet je al bij albumopener ‘Outlaw Pete’ dat het goed zit. De epische song hakt er op z’n Born To Run’s in. Wat een heerlijke ambitie, emotie en kracht ineen gebald. De daarop volgende tracks ‘My Lucky Day’, het mooie titelnummer en het overweldigende ‘Queen Of The Supermarket’ zijn al net zo sterk te noemen.
Dat Springsteen inspiratie had is volop in de songs te horen. Hij wilde een korte tijd tussen songs schrijven en opnemen hebben. Ook gebruikten ze voor het album vaak een van de eerste opnamen van de songs om de energie optimaal vast te leggen. Producer Brenden O’Brien, voor de vierde keer van de partij, snapte waar Springsteen heen wilde en legde de songs excellent vast.
Een album waar de aandacht niet verslapt is buitengewoon. Juist doordat Springsteen ijzersterke songs als ‘Life Itself’ en vooral ‘Kingdom Of Days’ tot het einde bewaard. De onlangs met een Golden Globe bekroonde titelsong van de Darren Aranofski film ‘The Wrestler’, vormt het fraaie slotakkoord.
Net als voorganger ‘Magic’ behoort ‘Working On A Dream’ tot het beste wat Bruce Springsteen gemaakt heeft. Hij blijft op zijn zestigste een onverklaarbaar fenomeen.
MOTT THE HOOPLE 30 anniversary edtition
Live
Sleeve and track listing
Columbia 516051 2.
30th Anniversary CD
Original LP/CD
CD1: Uris Theater, New York City
Intro (Jupiter) (0:45)
American Pie/The Golden Age of Rock 'n' Roll (4:16)
Sucker (5:59)
Roll Away The Stone/Sweet Jane (3:52)
Rest In Peace (6:01)
All The Way From Memphis (5:02)
Born Late '58 (4:51)
One Of The Boys (5:32)
Hymn For The Dudes (5:46)
Marionette (5:03)
Drivin' Sister/Crash Street Kidds/Violence (9:06)
All The Young Dudes (3:52)
Walkin' With a Mountain (4:52)
CD2: Hammersmith Odeon, London
Intro (Jupiter) (0:45)
Drivin' Sister (3:51)
Sucker (6:03)
Sweet Jane (5:10)
Sweet Angeline (6:46)
Rose (4:43)
Roll Away The Stone (3:31)
All The Young Dudes (3:52)
Rock medley (16:16):
Jerkin' Crocus
One of the Boys
Rock and Roll Queen
Get Back
Whole Lotta Shakin'
Violence
Walkin' With A Mountain (9:09)
Review of 30th Anniversary 2CD
It's taken 30 years, but at long last Mott The Hoople's legendary shows at the Uris Theatre, NYC and Hammersmith Odeon, London have finally been reissued as a 2-CD set. And boy what a live set this is - just crank the volume way up high and settle down and revel in two hours of the finest live rock 'n' roll available anywhere.
Both shows are presented in their original running order, with only Here Comes The Queen dropped from the Uris CD and All The Way From Memphis and Hymn For The Dudes dropped from the Hammersmith show. But everything else is here, including the famous riot in all its glory at the end of the Hammersmith show. Talk about 'expect the unexpected' - just close your eyes and you're there... Sounds at the time said "This will go down as one of the great gigs when the annals of rock 'n' roll are finally compiled" (see sidebar), and they weren't wrong because this is brilliant. The band are relaxed and riding high (Ian announces that Roll Away The Stone has just shifted 200,000 units), and Hammy O is packed. Right from the off you can just sense the atmosphere that this is one long party, a celebration of Mott's homecoming after two lengthy tours of the States.
But what of the Uris show? Again, stunning. Just a notch or two down on Hammersmith but still better than anything that's gone before. By now they were running like a well-oiled machine - in goes the set, back comes the applause, no sweat... We have the segueing of American Pie and Golden Age of Rock 'n' Roll, Roll Away The Stone with Sweet Jane, and the stunning Marionette. But then it's all good, my only complaint being that Mountain is the original LP edit, and not the full-length version. Oh, and is it my imagination, or has some of the between-song banter been cut as well?
Packaging is lavish, with a 24-page booklet with many previously-unseen photos and presented in a digifold package. My only criticism is that all the photos are from Uris - surely some exist from Hammersmith?
Fabulous, just fabulous...
Review of original LP/CD
The original LP featured the following tracks: All The Way From Memphis/Sucker/Rest in Peace/All The Young Dudes/Walkin' With a Mountain/Sweet Angeline/Rose/Jerkin' Crocus medley. I gave it four stars.
Mott The Hoople were always a shit-hot live band, and it took a while for technology to finally catch up and capture their live show. These performances go some way to redressing the balance, but are let down by other considerations.
CBS refused to release a double album, or even consider a "bonus" mini-LP (10-inch), so these magnificent performances were edited down to fit on a single LP. They also refused to allow any Hoople tracks to be included, which certainly affected the track selection of the Uris side, which were also presented out of real-time sequence for programming considerations. At over 50 minutes, it was still quite a long LP for 1974.
Although there are fans who do not like guitarist Ariel Bender's Ted Nugent-style noisemaking, this reviewer regards this as one of the best live albums ever made. While the Hammersmith performance included here captures that intangible "expect the unexpected" essence of the true live gig, there was always the feeling that the Uris side had something missing - tracks that have since surfaced suggest that the best tracks were left in the can.
The Uris show was recorded by the syndicated radio show King Biscuit Flower Hour who recorded the second night (8th May 1974) of a week-long run, and about half an hour was originally broadcast back in 1974. This show was re-broadcast in 1988, and a few transcription CDs found their way into the collector's market. The following tracks were broadcast: American Pie/Golden Age of Rock 'n' Roll, Sucker, Born Late '58, One of the Boys, Marionette and All the Way From Memphis. The original master-tape was mixed in quadrophonic, and this (1988) broadcast sounds like one track front and one track rear from a quad master - there is an odd delay between the stereo channels.
There was another (20 minute) broadcast in 1989, and this found its way onto the Long Red bootleg. The tracks broadcast this time were American Pie/Golden Age of Rock 'n' Roll, One of the Boys, Marionette and All the Way From Memphis. This time, it seems, they took the correct tracks off the master.
A couple of rarities from these shows have surfaced over the years. The 1980 compilation Shades of Ian Hunter included a live performance of Marionette from Uris. Sadly, it seems to have been mixed by someone less than familiar with Mott's work - all the power and majesty of the live performance has been lost. This reviewer much prefers the mix available on the aforementioned Long Red bootleg.
Another rarity from these performances surfaced in 1987. Castle's The Collection featured the full ten-minute version of Walkin' With a Mountain, complete with all the solos which were edited out of the official live album. It's not on the CD version - this was on the 2-LP version only. Who says vinyl is dead?!
In 1998, of course, we had the excellent 3-CD Anthology, which included American Pie/Golden Age of Rock n Roll and Roll Away The Stone/Sweet Jane, together with the Blowin' In The Wind coda to Hymn For The Dudes.
CD packaging is OK (same as the LP), except that here the date of the Uris performance is given erroneously as 1975. In addition, the date given on the original vinyl (7th May 1974) was that of the show reviewed in Creem, not the recording date. Sound quality of the CD is average.
It is a shame that CBS have yet to take advantage of the CD format and re-issue this CD with additional material. The rarities I've mentioned above prove the material is there (and strong) for an extended CD of the Uris show, and I'm sure the same must be true of the Hammersmith show.
vrijdag 23 januari 2009
donderdag 22 januari 2009
DVD 2008
Gisteren in de vooravond, alleen thuis en nog ne keer den DVD van 2008 opgezet ,
Blackfield in NYc , geluid wa luider , achterover en genieten van zo iets moois .
Blackfield in NYc , geluid wa luider , achterover en genieten van zo iets moois .
woensdag 21 januari 2009
MOTTIGE PLAYBACK
Hieruit blijkt dat playbacken nog in de beginschoenen stond en Ian Hunter heeft het er duidelijk moeilijk mee.But Hey i know ...
http://nl.wikipedia.org/wiki/Mott_the_Hoople
RE - MOTT CONTROL
MOTT THE HOOPLE zou dit jaar veertig jaar hebben bestaan. Als ze waren doorgegaan. Dat laatste is niet het geval. Maar de band van Ian Hunter en Mick Ralphs heeft wel degelijk besloten haar jubileum te vieren.
Dat gebeurt met een serie optredens in de Hammersmith Apollo, waar ze in 1973 de helft van hun legendarische album Mott The Hoople Live opnamen. De band zal daarbij terugkeren in de originele bezetting. Behalve Ian Hunter, die later een succesvolle solocarrière begon, en Mick Ralphs, die furore maakte met Bad Company, zijn dat Verden Allen, Dale Griffin en Overend Watts.
De band scoorde hits als Roll Away The Stone, All The Way From Memphis, Honaloochie Boogie en The Golden Age Of Rock 'n’ Roll. Maar de allergrootste evergreen hit dankt Mott The Hoople aan David Bowie. Hij schreef All The Young Dudes voor ze. In 1974 ging de band uit elkaar
maandag 19 januari 2009
Marillion box
voor mij stond of valt Marillion met Fish.En uit zijn periode vinden we nude Early stagers box terug . In de eindejaarslijstjes van de 'Top Nogwat Aller Tijden' kwam 'Kayleigh' van Marillion veelvuldig voorbij. Deze prachtige ballad van de symfonische band stamt uit 1985. De trouwe schare fans die de band vanaf begin jaren '80 volgt zal de kenners van die enkele, ene hit afdoen als toeristen die in Parijs alleen de moeite nemen om de Eiffeltoren te bezoeken. Voor de echte fans van het 'vroege' Marillion, met de charismatische kopman Fish nog in de gelederen, is er sinds november een interessante box op de markt: Early Stages: Official Bootleg Box.
Marillion wordt in 1979 opgericht door Steve Rothery, Doug Irvine, Brian Jelliman en Mick Pointer. De naam is dan nog Silmarillion, vernoemd naar een boek van J.R.R. Tolkien. Om problemen met de erven van J.R.R. Tolkien te voorkomen wordt na een jaar de bandnaam veranderd in Marillion. Wanneer in 1981 'de Schotse reus' Derek William Dick, beter bekend onder zijn pseudoniem Fish, de band komt versterken als leadzanger is de doorbraak nabij. In 1982 tekent de band het eerste platencontract, en snel daarna komt de catchy debuutsingle 'Market Square Heroes' uit. Het debuutalbum 'Script For A Jester's Tear' verschijnt in 1983, gevolgd door 'Fugazi' uit 1984. Deze titel is een acroniem uit de Vietnamoorlog: Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In.
Gelden deze albums al als klassiekers voor de fans van de dromerige, symfonische progrock, in 1985 verschijnt het magnum opus: Misplaced Childhood. Dit indrukwekkende muziekstuk, waar praktisch alle nummers vloeiend in elkaar overlopen, is tevens het grootste commerciële succes van de band. Daarop staat ook de welbekende single 'Kayleigh', en haar iets minder bekende opvolger 'Lavender'. Het volgende album, Clutching at Straws uit 1987, is veel meer poppy, haast tegen het gladde aan. Dit album bevat nog wel de zeer catchy hit 'Incommunicado', maar is commercieel en artistiek stukken minder dan de voorgaande albums. Fish verlaat de band dan ook in 1988 na een ruzie over de muzikale koers en de overige bandleden trekken Steve Hogarth aan als nieuwe leadzanger.
En nu is er dan de officiële bootleg boxset, waar oude tijden (1982-1987) floreren. 'The Early Stages' bevat maar liefst zes cd's, allen gehuld in eenvoudige kartonnen sleeves, maar dan wel allemaal met de vertrouwde, schitterende tekeningen van Mark Wilkinson. Wie de live-dubbelaar The Thieving Magpie (La Gazza Ladra) uit 1988 in zijn bezit heeft, weet dat Marillion ook live fantastisch kan klinken. Hetzelfde geldt dan ook voor deze box. De concerten, opgenomen voor de BBC en Radio Clyde, zijn gehouden in onder andere The Mayfair in Glasgow, The Marquee en Wembley in Londen en op het Reading Festival. Stuk voor stuk prima van geluidskwaliteit. Het enige nadeel is dat er natuurlijk nogal wat doublures zijn. (Klik hier voor de tracklist) Dat ligt aan het feit dat het oeuvre van Marillion in vijf jaar tijd natuurlijk nog niet al te groot is, en bovendien heeft de band misschien niet heel veel nummers, maar wel tracks die uitmonden in complete muziekstukken van om en nabij de tien minuten. Zo komt een ultiem feestnummer als 'Garden Party ("I'm rocking, tiedeletiedeletie... I'm fuckin!') in deze box maar liefst 4(!) keer voorbij, 'Forgotten sons' drie keer, en Fugazi, met de briljante gitaarsolo aan het eind is ook meerdere keren te horen. Of dat voor de toegewijde fan wat uit maakt? The Early Stages is een nostalgische doch gelimiteerde uitgave die elke rechtgeaarde Marillion/Fish-liefhebber in zijn bezit moet hebben. Zeker omdat Fish zijn verhaal nog eens uitgebreid uit de doeken doet in het bijgesloten cd-boekje. 'He knows You Know': a must have van zo'n kleine 60 Euro! Genoeg geld, maar dat is het de echte fan vast waard.
maandag 5 januari 2009
BESTE ROCKSTEM ?
Led Zeppelin-voorman Robert Plant heeft de beste stem in de geschiedenis van de rockmuziek. Dat hebben luisteraars van het Britse digitale radiostation Planet Rock bepaald in een eenmalige verkiezing.
Plant kreeg iets minder dan tien procent van de stemmen.
De tweede plaats op de ranglijst van de beste rockstemmen is voor Queen-zanger Freddie Mercury. Op de derde plaats eindigde Paul Rodgers, de zanger die bekend werd met bands als Free en Bad Company en momenteel met de bandleden van Queen de wereld over toert.
wie van jullie een andere mening heeft kan ze posten op de blog , k'ben benieuwd ?
Plant kreeg iets minder dan tien procent van de stemmen.
De tweede plaats op de ranglijst van de beste rockstemmen is voor Queen-zanger Freddie Mercury. Op de derde plaats eindigde Paul Rodgers, de zanger die bekend werd met bands als Free en Bad Company en momenteel met de bandleden van Queen de wereld over toert.
wie van jullie een andere mening heeft kan ze posten op de blog , k'ben benieuwd ?
Abonneren op:
Posts (Atom)