dinsdag 29 september 2009
donderdag 24 september 2009
AYNSLEY LISTER
In de winkel staan zijn cd's op de afdeling 'blues'. Maar de gitarist en zanger Aynsley Lister (32) kijkt veel verder dan dit traditionele genre. Hij mixt de blues op inventieve wijze met melodieuze rock en pop.
De platencollectie van je ouders heeft een grote rol gespeeld in je muzikale vorming.
"Mijn vader heeft veel invloed gehad. Zijn verzameling omvat elektrische blues en rock uit de jaren zestig en zeventig. Als kind accepteer je de muziek van je ouders of je rebelleert er juist tegen. Ik heb het geaccepteerd. Ik ben nooit gedwongen te luisteren naar die stijlen. Deze muziek klonk gewoon op de stereo, het ving mijn aandacht.
Als gitarist ben je beïnvloed door Eric Clapton. Als je hem ziet spelen, volg je dan al zijn vingerbewegingen?
"Nee, ik ben niet geïnteresseerd in techniek. Ik heb geen gitaarhelden. Clapton was een groot voorbeeld, maar ik beschouw hem niet als een held. Ik ben meer gericht op artiesten, mensen die het hele pakket voeren en een eigen identiteit hebben. Ik heb afgelopen jaar veel naar John Mayer geluisterd. Hij beschikt over een goede stem, is een prima gitarist en heeft mooie songs. Hij wordt niet saai."
Je maakt blues met een modern randje. Jouw laatste plaat 'Equilibrium' neigt naarpure rock.
"Het is een mix van blues, rock en zelfs pop. Naarmate ik ouder werd, luisterde ik meer naar commerciële muziek. Sommige liedjes zijn erg melodieus, anderen leunen op een gitaarriff of zijn bluesy. Er zit van alles in, daarom heb ik de cd ook 'Equilibrium' (balans) genoemd. Het album omvat alle stijlen waardoor ik ben beïnvloed."
Is het moeilijk om je te onderscheiden, nu mensen veel vaker losse liedjes op iTunes kopen en de zeggingskracht van albums als geheel afneemt?
"De generatie die albums van begin tot einde beluisterde is verdwenen. De wereld verandert, maar toch verkoop ik tijdens concerten nog veel albums. Ik maak geen singlemuziek, het kopen van een singletje is meer iets voor popliefhebbers. En om eerlijk te zijn: de zakelijke kant - gericht op verkoop - heeft me nooit aangesproken. Ik vind de muziek zelf het belangrijkst, ik wil dat zoveel mogelijk mensen mijn werk horen. De zakelijke aspecten laat ik over aan de mensen in de maatpakken."
dinsdag 22 september 2009
maandag 21 september 2009
Nieuwe LIVING ?
Living Colour zoekt op haar nieuwe album The Chair In The Doorway de uitdaging en het avontuur minder in een virtuoos spel. Evenmin wil het viertal tonen hoeveel muziekstijlen ze wel niet beheersen. Wel gaat alle aandacht naar de gerijpte nummers en de puike productie.
In een ruimtelijke soundomgeving zweven hypnotiserende elektronische piepjes tussen de hi-hat, grommende bassen en monsterriffs.
Living Colour anno 2009 produceert bezielde en stevige rock. The Chair In The Doorway is een dijk van een plaat en overtreft de voorganger Collideøscope.
Gitarist Vernon Reid, drummer Will Calhoun, zanger Corey Glover en bassist Doug Wimbish vormen als Living Colour een soort all-starband.
Alle vier leden zijn in andere kunstdisciplines actief. Reid produceert albums van James ‘Blood’ Ulmer en tourt met DJ Logic als Yohimbe Brothers. Fotograaf Calhoun vormt met Wimbish Head>Fake.
Solo album
Wimbish speelt nog steeds bij Little Axe en bracht vorig jaar nog een solo album uit. Glover stond van 2006 tot 2008 op de planken in de musicalproductie Jesus Christ Superstar.
Living Colour had in de persoon van Mick Jagger een beroemde fan. Jagger produceerde een nummer op het debuut Vivid en genereerde veel media-aandacht. En zorgde dat de band werd getekend door platenmaatschappij Epic/Sony.
Grimmig
Al klinkt de bandnaam frivool en lollig het kwartet kan erg grimmig en bruut uit de hoek komen. Glover’s bijtende zang grijpt je naar de strot wanneer hij zijn twijfels en angsten benoemt.
Als daar dan een duistere deathmetalachtige riff overheen walst die wordt aangejaagd door een kwaad ritmetandem dan krijg je een beeld van het nummer The Chair.
De fan denkt heel even aan This Little Pig en Ausländer van het album Stain. Ook een soort metalmanifest, de knaller Decadance, en de hakkende stuitertrack Out Of My Mind hebben raakvlakken met de heavy sound van Living Colour uit 1993.
Heel apart en zeer slim uitgevoerd zijn de mechanische geluiden. Soms synthetisch uit een gedateerd softwareprogramma geperst maar ook gespeeld met basgitaar, theremin of op een elektronische drumpad.
Soul
Wie Living Colour al voor het uitbrengen van het album Stain uit het oog heeft verloren wil weten of er ook vrolijke momenten op The Chair In The Doorway staan. Amper. De reggae- of funkelementen kunnen alleen analisten horen en een echte meebruller à la Glamour Boys vind je ook niet op het album.
Wel een grappig nummer is de ‘hidden track’ Asshole. Een venijnige en ironische tekst en qua compositie zelfs een aspirant radiohit.
Spannend
Dat geldt trouwens ook voor het poppy Behind The Sun met mooi zangwerk en spannend gitaarwerk. Living Colour hoeft niet zo nodig vrolijk te klinken.
Tijdens shows, die soms meer dan drie uur duren, nemen de bandleden alle ruimte om hun plezier te uiten. Lange grooves, solo’s en loops zijn niet zeldzaam, gewaagde covers evenmin.
Soul is wel het sleutelwoord op compacte The Chair. Alle nummers krijgen meer leven en diepte naarmate je ze hoort. Zelfs de cover 4’33” van John Cage pakt je. Living Colour bruist, briest en overtroeft vele hippe bands met bravoure en bruutheid.
In een ruimtelijke soundomgeving zweven hypnotiserende elektronische piepjes tussen de hi-hat, grommende bassen en monsterriffs.
Living Colour anno 2009 produceert bezielde en stevige rock. The Chair In The Doorway is een dijk van een plaat en overtreft de voorganger Collideøscope.
Gitarist Vernon Reid, drummer Will Calhoun, zanger Corey Glover en bassist Doug Wimbish vormen als Living Colour een soort all-starband.
Alle vier leden zijn in andere kunstdisciplines actief. Reid produceert albums van James ‘Blood’ Ulmer en tourt met DJ Logic als Yohimbe Brothers. Fotograaf Calhoun vormt met Wimbish Head>Fake.
Solo album
Wimbish speelt nog steeds bij Little Axe en bracht vorig jaar nog een solo album uit. Glover stond van 2006 tot 2008 op de planken in de musicalproductie Jesus Christ Superstar.
Living Colour had in de persoon van Mick Jagger een beroemde fan. Jagger produceerde een nummer op het debuut Vivid en genereerde veel media-aandacht. En zorgde dat de band werd getekend door platenmaatschappij Epic/Sony.
Grimmig
Al klinkt de bandnaam frivool en lollig het kwartet kan erg grimmig en bruut uit de hoek komen. Glover’s bijtende zang grijpt je naar de strot wanneer hij zijn twijfels en angsten benoemt.
Als daar dan een duistere deathmetalachtige riff overheen walst die wordt aangejaagd door een kwaad ritmetandem dan krijg je een beeld van het nummer The Chair.
De fan denkt heel even aan This Little Pig en Ausländer van het album Stain. Ook een soort metalmanifest, de knaller Decadance, en de hakkende stuitertrack Out Of My Mind hebben raakvlakken met de heavy sound van Living Colour uit 1993.
Heel apart en zeer slim uitgevoerd zijn de mechanische geluiden. Soms synthetisch uit een gedateerd softwareprogramma geperst maar ook gespeeld met basgitaar, theremin of op een elektronische drumpad.
Soul
Wie Living Colour al voor het uitbrengen van het album Stain uit het oog heeft verloren wil weten of er ook vrolijke momenten op The Chair In The Doorway staan. Amper. De reggae- of funkelementen kunnen alleen analisten horen en een echte meebruller à la Glamour Boys vind je ook niet op het album.
Wel een grappig nummer is de ‘hidden track’ Asshole. Een venijnige en ironische tekst en qua compositie zelfs een aspirant radiohit.
Spannend
Dat geldt trouwens ook voor het poppy Behind The Sun met mooi zangwerk en spannend gitaarwerk. Living Colour hoeft niet zo nodig vrolijk te klinken.
Tijdens shows, die soms meer dan drie uur duren, nemen de bandleden alle ruimte om hun plezier te uiten. Lange grooves, solo’s en loops zijn niet zeldzaam, gewaagde covers evenmin.
Soul is wel het sleutelwoord op compacte The Chair. Alle nummers krijgen meer leven en diepte naarmate je ze hoort. Zelfs de cover 4’33” van John Cage pakt je. Living Colour bruist, briest en overtroeft vele hippe bands met bravoure en bruutheid.
zondag 20 september 2009
dinsdag 15 september 2009
zaterdag 12 september 2009
PT The Incident
Het duurt nog ongeveer een maand voordat het tiende studio album van Porcupine Tree zijn release meemaakt, maar fans alom worden al erg onrustig. Dat is misschien ook niet verwonderlijk, gezien het laatste album, Fear of a Blank Planet, een enorm succes was met lovende recensies en een voor de band voorheen ongekend commercieel succes. Porcupine Tree is een band die met de jaren steeds groter aan het worden is, en dat betekent dat er genoeg mensen zijn die gespannen zitten te wachten op het nieuwe album, The Incident.
Porcupine Tree heeft een rijke muzikale historie waarbij het brein achter de band, Steven Wilson, gebruik heeft gemaakt van een breed spectrum van genres. Van psychedelische rock en ambient in de eerste paar releases tot metal en post-rock in de laatsten, waarbij uitstapjes naar andere genres vaak genoeg voorkomen. Kortom, Porcupine Tree brengt ons een geheel eigen vorm van progressieve rock, waarbij het succes hand in hand loopt met het feit dat de muziek, ondanks alle experimentele hoogstandjes, altijd redelijk toegankelijk is gebleven. Veel bands die de vlag van progressieve muziek mede hoog houden slagen daar niet altijd in, en raken verdwaald in eindeloos instrumenteel soleerwerk. De vraag is dan ook of de band de onuitgesproken belofte waarmaakt, of dat de achtbaan toch uiteindelijk tot stilstand is gekomen.
The Incident is een dubbelalbum, waarbij de gehele eerste schijf bestaat uit slechts één nummer. Dit nummer is voor de luisteraar wel in veertien delen gesplitst, maar is duidelijk wel bedoeld om gewoon van begin tot eind te luisteren. Zo komt het instrumentale intro, 'Occam's Razor', duidelijk later weer terug, en zijn de teksten her en daar aan elkaar verbonden. De tweede schijf bestaat uit vier losse nummers, die in principe los staan van elkaar en van de eerste schijf.
De inspiratie van The Incident begon toen Wilson in een file terecht kwam die veroorzaakt werd door een ongeluk. Daar kwam hij een bord tegen waarop 'POLICE – INCIDENT' stond, en hij werd getroffen door het afstandelijke aspect van dit woord, dat wel vaker valt bij grote en kleine ongelukken van een traumatische aard. Daarbij had Wilson het gevoel dat de geest van een van degenen van het ongeluk naast hem in de auto kwam zitten. Het is begrijpelijk hoe zo'n gebeurtenis, en zulke gedachten leidden tot inspiratie voor een volgend album, en met zoiets als basis voor het album, is het misschien al duidelijk wat me moeten verwachten voor The Incident: muziek die de gevoelens van eenzaamheid, onvermijdelijkheid, mysterie en melancholie moeten symboliseren, met teksten die gaan over grote 'incidenten' uit kranten en uit Wilson's persoonlijke ervaringen.
Het lijkt alles bij elkaar bijna te veel, om zo'n intens project in een album te stoppen; het gevaar bestaat dat de muziek op te veel plekken in het album inzakt. Maar in dit geval hebben wij een album waarbij het heel goed uitpakt. De muziek en de teksten zijn in volmaakte harmonie en de verschillende emoties die opgeroepen worden vloeien perfect in elkaar over, ondanks de uiteenlopende onderwerpen. Het nummer 'Your Unpleasant Family' gaat over een familie die alle buren terroriseert, maar ondanks dat het op het oog qua onderwerp nog ver af staat van het nummer 'Time Flies', lukt het Porcupine Tree om uiteenlopende onderwerpen onder één thema niet alleen bij elkaar te laten passen, maar dus zelfs in elkaar te laten overlopen. Zo gaat 'Time Flies' in grote mate over Wilson's eigen geschiedenis, wat al te merken is bij de eerste regels die getuigen van een uitstekende compositie, als Wilson de volgende tekst zingt op het misleidend gemakkelijk, maar heerlijk in het oor liggend stuk gitaarwerk: “I was born in '67 / The year of Sgt. Pepper / But are you experienced?” Het geheim ligt hem waarschijnlijk in alle kleinere stukken, zoals 'The Yellow Windows of the Evening Train'. Deze stukken laten het geheel zo solide klinken, waardoor de hypnotiserende klanken van het vijfde nummer 'Drawing The Line' nog tot het einde van de eerste schijf doorklinken. Het is daarom niet alleen aan te raden om de eerste schijf van The Incident van begin tot einde te luisteren, maar bijna noodzakelijk om de kracht van het album goed te laten doordringen.
The Incident is geen album waar je ontspannen naar luistert, ondanks dat het uitstapje naar de hardere metal wel echt voorbij is. Het is muziek die vragen stelt, antwoorden zoekt, en vraagt om een persoonlijke confrontatie, waarbij de luisteraar ook voor de gebeurtenissen – of incidenten, beter gezegd – wordt geworpen die zijn eigen leven hebben beïnvloed. De luisteraar komt – misschien wel net als Wilson - in een duistere en experimentele zoektocht die hij alleen kan negeren door de muziek uit te zetten.
Ook in de vier nummers op het tweede schijfje, die los staan van de rest van The Incident, is een zelfde soort geluid te horen. Zo hadden de melancholieke tonen van 'Remember Me Lover' zo tussen de anderen gepast. Het verschil met de eerste schijf is het duidelijkst te merken in het lichtelijk ontoegankelijk experimentele 'Bonnie The Cat' dat volzit met rare elektronische geluiden.
De conclusie van het luisteren naar The Incident? We hebben te maken met een parel van de progressieve rock, waarbij een experimenteel geluid niet in de weg staat van een indringende pracht, waar de hand van de meester te herkennen is aan de eenvoud die de meester nummers siert. Dit is een album dat oude en nieuw fans tevreden zal stellen, en met de welkome belofte dat het 55 minuten lang durende epos in zijn geheel gespeeld gaat worden in het eerste gedeelte van de tour, kan Porcupine Tree weinig meer fout doen, aangezien ze hier alleen maar fans erbij gaan krijgen
Porcupine Tree heeft een rijke muzikale historie waarbij het brein achter de band, Steven Wilson, gebruik heeft gemaakt van een breed spectrum van genres. Van psychedelische rock en ambient in de eerste paar releases tot metal en post-rock in de laatsten, waarbij uitstapjes naar andere genres vaak genoeg voorkomen. Kortom, Porcupine Tree brengt ons een geheel eigen vorm van progressieve rock, waarbij het succes hand in hand loopt met het feit dat de muziek, ondanks alle experimentele hoogstandjes, altijd redelijk toegankelijk is gebleven. Veel bands die de vlag van progressieve muziek mede hoog houden slagen daar niet altijd in, en raken verdwaald in eindeloos instrumenteel soleerwerk. De vraag is dan ook of de band de onuitgesproken belofte waarmaakt, of dat de achtbaan toch uiteindelijk tot stilstand is gekomen.
The Incident is een dubbelalbum, waarbij de gehele eerste schijf bestaat uit slechts één nummer. Dit nummer is voor de luisteraar wel in veertien delen gesplitst, maar is duidelijk wel bedoeld om gewoon van begin tot eind te luisteren. Zo komt het instrumentale intro, 'Occam's Razor', duidelijk later weer terug, en zijn de teksten her en daar aan elkaar verbonden. De tweede schijf bestaat uit vier losse nummers, die in principe los staan van elkaar en van de eerste schijf.
De inspiratie van The Incident begon toen Wilson in een file terecht kwam die veroorzaakt werd door een ongeluk. Daar kwam hij een bord tegen waarop 'POLICE – INCIDENT' stond, en hij werd getroffen door het afstandelijke aspect van dit woord, dat wel vaker valt bij grote en kleine ongelukken van een traumatische aard. Daarbij had Wilson het gevoel dat de geest van een van degenen van het ongeluk naast hem in de auto kwam zitten. Het is begrijpelijk hoe zo'n gebeurtenis, en zulke gedachten leidden tot inspiratie voor een volgend album, en met zoiets als basis voor het album, is het misschien al duidelijk wat me moeten verwachten voor The Incident: muziek die de gevoelens van eenzaamheid, onvermijdelijkheid, mysterie en melancholie moeten symboliseren, met teksten die gaan over grote 'incidenten' uit kranten en uit Wilson's persoonlijke ervaringen.
Het lijkt alles bij elkaar bijna te veel, om zo'n intens project in een album te stoppen; het gevaar bestaat dat de muziek op te veel plekken in het album inzakt. Maar in dit geval hebben wij een album waarbij het heel goed uitpakt. De muziek en de teksten zijn in volmaakte harmonie en de verschillende emoties die opgeroepen worden vloeien perfect in elkaar over, ondanks de uiteenlopende onderwerpen. Het nummer 'Your Unpleasant Family' gaat over een familie die alle buren terroriseert, maar ondanks dat het op het oog qua onderwerp nog ver af staat van het nummer 'Time Flies', lukt het Porcupine Tree om uiteenlopende onderwerpen onder één thema niet alleen bij elkaar te laten passen, maar dus zelfs in elkaar te laten overlopen. Zo gaat 'Time Flies' in grote mate over Wilson's eigen geschiedenis, wat al te merken is bij de eerste regels die getuigen van een uitstekende compositie, als Wilson de volgende tekst zingt op het misleidend gemakkelijk, maar heerlijk in het oor liggend stuk gitaarwerk: “I was born in '67 / The year of Sgt. Pepper / But are you experienced?” Het geheim ligt hem waarschijnlijk in alle kleinere stukken, zoals 'The Yellow Windows of the Evening Train'. Deze stukken laten het geheel zo solide klinken, waardoor de hypnotiserende klanken van het vijfde nummer 'Drawing The Line' nog tot het einde van de eerste schijf doorklinken. Het is daarom niet alleen aan te raden om de eerste schijf van The Incident van begin tot einde te luisteren, maar bijna noodzakelijk om de kracht van het album goed te laten doordringen.
The Incident is geen album waar je ontspannen naar luistert, ondanks dat het uitstapje naar de hardere metal wel echt voorbij is. Het is muziek die vragen stelt, antwoorden zoekt, en vraagt om een persoonlijke confrontatie, waarbij de luisteraar ook voor de gebeurtenissen – of incidenten, beter gezegd – wordt geworpen die zijn eigen leven hebben beïnvloed. De luisteraar komt – misschien wel net als Wilson - in een duistere en experimentele zoektocht die hij alleen kan negeren door de muziek uit te zetten.
Ook in de vier nummers op het tweede schijfje, die los staan van de rest van The Incident, is een zelfde soort geluid te horen. Zo hadden de melancholieke tonen van 'Remember Me Lover' zo tussen de anderen gepast. Het verschil met de eerste schijf is het duidelijkst te merken in het lichtelijk ontoegankelijk experimentele 'Bonnie The Cat' dat volzit met rare elektronische geluiden.
De conclusie van het luisteren naar The Incident? We hebben te maken met een parel van de progressieve rock, waarbij een experimenteel geluid niet in de weg staat van een indringende pracht, waar de hand van de meester te herkennen is aan de eenvoud die de meester nummers siert. Dit is een album dat oude en nieuw fans tevreden zal stellen, en met de welkome belofte dat het 55 minuten lang durende epos in zijn geheel gespeeld gaat worden in het eerste gedeelte van de tour, kan Porcupine Tree weinig meer fout doen, aangezien ze hier alleen maar fans erbij gaan krijgen
vrijdag 11 september 2009
Beatles ?
Klaatu werd in 1973 in het Canadese Toronto opgerichten 3 jaar later in verschijnt in 1976 het debuutalbum Klaatu ook bekent als 3:47 EST. Het geluid van het album doet menig popcriticus denken aan de Beatles. De platenmaatschappij verstrekt geen informatie over de groep en langzaamaan ontstaan er een hype rond Klaatu.
Zijn dit de nieuwe Beatles? Of is het zelfs een nieuw project van de Liverpoolse heren zelf? Sommigen menen zelfs geheime boodschappen te horen. Als Klaatu gewoon blijkt te bestaan uit Terry Draper, John Woloschuck en Dee Long spat de hype-ballon uiteen. Het tweede album Hope die al een tijdje klaar is en ligt te wachten tot de hype over is, stelt teleur. Ook de volgende lp's brengen niet het verwachtte succes, ook al door onderlinge onenigheden. De band stopt in 1982. De leden slaan ieder een andere weg in, al dan niet in de muziek. Een aantal keer komt de groep bij in de poging een reünie-toer op te zetten. Alleen in Azië blijkt in de jaren '90 ouder Klaatu materiaal op cd plotseling aan te slaan.
Zijn dit de nieuwe Beatles? Of is het zelfs een nieuw project van de Liverpoolse heren zelf? Sommigen menen zelfs geheime boodschappen te horen. Als Klaatu gewoon blijkt te bestaan uit Terry Draper, John Woloschuck en Dee Long spat de hype-ballon uiteen. Het tweede album Hope die al een tijdje klaar is en ligt te wachten tot de hype over is, stelt teleur. Ook de volgende lp's brengen niet het verwachtte succes, ook al door onderlinge onenigheden. De band stopt in 1982. De leden slaan ieder een andere weg in, al dan niet in de muziek. Een aantal keer komt de groep bij in de poging een reünie-toer op te zetten. Alleen in Azië blijkt in de jaren '90 ouder Klaatu materiaal op cd plotseling aan te slaan.
woensdag 9 september 2009
RE - BEATLES
Vandaag wordt alles van de Beatles geremastered, opgestoft en beter genietbaar ons aangeboden , ofwel commerciele poenpakkerij ,
niets is mooier dan een beatles LP , en de krassen nemen we er maar bij.
oh ja , kwisvraagje : enkele jaren na hun split , zouden ze samen onder een andere naam een drietal lp's uitgebracht hebben , weet je nog onder welke groepsnaam ?
Later bleek dit verkeerde informattie , doch die groep was lang het geheim in de popmuziek ?
donderdag 3 september 2009
woensdag 2 september 2009
eloy back
Hoewel de Duitse proggers Eloy al meer dan tien jaar niet meer actief zijn als live band, is de vraag naar hun muziek nog steeds erg groot. Eloy was vooral groot in de jaren zeventig, de hoogtijperiode van de symfonische rock. De atmosferische en veelal bombastische melodieuze rock van Eloy bracht en brengt nog steeds vele fans in vervoering.
Eloy - Visionary
Deze sterke vraag naar nieuw werk, heeft Frank Bornemann (zanger, gitarist en producer van Eloy) doen besluiten de bandleden weer samen te brengen voor hun 40ste verjaardag. Uiteraard hoort bij een dergelijke reunie ook een nieuw album. En ja hoor, het album heet ”Visionary” en zal aan het eind van 2009 uitkomen.
Daarnaast wachten vele Eloy fans op de komst van ”The Legacy Box”, een dubbel dvd met veel hoogtepunten van de band door de jaren heen. Deze box komt uit in het voorjaar van 2010.
Eloy - Visionary
Deze sterke vraag naar nieuw werk, heeft Frank Bornemann (zanger, gitarist en producer van Eloy) doen besluiten de bandleden weer samen te brengen voor hun 40ste verjaardag. Uiteraard hoort bij een dergelijke reunie ook een nieuw album. En ja hoor, het album heet ”Visionary” en zal aan het eind van 2009 uitkomen.
Daarnaast wachten vele Eloy fans op de komst van ”The Legacy Box”, een dubbel dvd met veel hoogtepunten van de band door de jaren heen. Deze box komt uit in het voorjaar van 2010.
dinsdag 1 september 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)