NO MAN DVD EXCERPT

NO MAN DVD

NO-MAN DVD: MIXTAPED
Zoals je wellicht weet is No-Man een van de vele sideprojecten van muzikale duizendpoot Steven Wilson. Naast Wilson maakt momenteel alleen Tim Bownes deel uit van No-Man. De heren komen nu met een dubbel dvd die onder andere de volgende onderdelen bevat: een documentaire over het project, een uitverkocht concert in Londens Bush Hall in 2008 en diverse extra’s met ondermeer archiefmateriaal.
No-Man - Mixtaped
Sinds de release van de eerste single van No-Man in 1990, heeft het project een ontwikkeling doorgemaakt van zgn. proto trip-hop/ambient nummers naar een muziekvorm die moeilijk in een zin is te categorisen. De band blijft zich verder ontwikkelen vanuit een mix van ‘classical minimalism’, singer-songwriter, pop, electronica en progressive- en postrock. Je zou de muziek van No-Man kunnen omschrijven als een emotionele fusie van stoffige soundscapes, gevoelige, maar scherpe songteksten en sonische geluidspaletten.

Op de bijgeleverde cd treft je de volgende nummers aan:

1. Only Rain/Time Travel In Texas (9.39)
2. All Sweet Things (6.42)
3. Pretty Genius (3.48)
4. Returning Jesus (4.49)
5. Mixtaped (8.57)
6. Things Change (8.19)

“Mixtaped”, de dvd, bevat No-Man’s complete 2008 Bush Hall concert in 5.1 en stereo uitvoeringen. De extra’s op de dvd betreffen foto’s van de bands eerste liveconcerten in 15 jaar, een exclusieve soundtrack van het nummer Housekeeping (recorded live in Dusseldorf), complete video’s van diverse No-Man songs gedurende 1990-2009, een No-Man geschiedschrijving en enkele ‘verwijderde’ filmbeelden

MOB RULES RADICAL PEACE

Je hebt het allemaal wel eens meegemaakt: je stopt een album voor de eerste keer in je CD speler en je houdt er onmiddellijk van, vanaf de eerste seconde tot de laatste, wanneer je de CD terug uit de speler haalt. (Als je ondertussen nog niet op de herhaaltoets hebt gedrukt.)
“Radical Peace” is zo’n schijfje. Alles klinkt perfect. Hun vorig album “Ethnolution A.D.” uit 2006 was een topalbum maar hun nieuwste creatie scoort zelfs nog hoger.
Theatraal, symphonisch en soms bombast, met veel keyboards, gemengd met een ‘classic rock’ geluid en wat AOR, is waar het bij deze groep allemaal om draait. Hoewel het een mix is van verschillende groepen en geluiden slagen ze er toch in een eigen herkenbaar geluid te creëren. Het vorige album bevatte reeds veel toetsen, dus daar is niets aan veranderd, maar het metal geluid van de gitaren is meer benadrukt, wat heel wat fans zal plezieren.
Mob Rules schrijft graag nummers met teksten over historische gebeurtenissen. “Children of the Flames” bijvoorbeeld gaat over de dodenkampdokter Josef Mengele en zijn weerzinwekkende experimenten op gevangen kinderen.
Maar de hoofdbrok van het album is een episch nummer van 18 minuten, “The Oswald File”, dat het verhaal vertelt van de moord op J.F.Kennedy en zijn wel of niet vermeende moordenaar Harvey Lee Oswald. Het nummer opent met de historische woorden van J.F.K.: “I take pride in the words Ich bin ein Berliner” en baant zich een weg van het ene fenomenale instrumentale stuk naar een ander gedeelte met een hoog meezinggehalte. Het epos is verdeeld in zes delen en heeft als ondertitel Ethnolution Part II, dus is het een vervolg op de vorige CD. Het nummer verveelt geen moment en de 18 minuten zijn voorbij voor je het weet. In feite is het ganse album voorbij voor je het weet en nodigt je uit om steeds opnieuw te luisteren.
De rest van de nummers zijn daarom niet minder genietbaar, dus zing maar gerust mee met “Astral Hand”, de eerste single die verscheen van dit album (geïnspireerd door het bekende Michelangelo fresco ‘De schepping van Adam’ in het Vaticaan), “Warchild” en nog vele andere.
Klaus Dirks is niet de beste zanger die ik ken, maar hij vervult zijn rol perfect. Hij heeft een goede stem voor dit soort muziek, vooral door de tremolo in zijn stem als hij de hogere regionen gebruikt. Lager klinkt het wat minder. Maar hij klinkt beter op dit nieuwe album dan op “Ethnolution A.D.”
Deze kerels groeien ieder album en verdienen meer appreciatie van een breder publiek, maar zoals je weet, zijn ze niet alleen in hun wereld. Misschien dat dit album hen boven de anderen laat uitrijzen? ‘Mob Rules’ rules!!

mob rules

back on transatlantic

FAHREN AUF DEM AUTOBAHN

KW REMASTERED

Kraftwerk - Autobahn

We schrijven 2009 en na jaren van geruchten is het dan zover: EMI geeft het repertoire van Kraftwerk opnieuw uit. 2009… is dat niet, jawel, dat is 35 jaar na 1974, het jaar sinds wanneer een tocht over de Duitse snelweg nooit meer hetzelfde is.

“Autobahn” is het vierde album dat onder de naam Kraftwerk uitkomt en het is het eerste van in totaal acht albums die gezamenlijk geremasterd en wel verschijnen. Daarmee vallen de eerste drie albums buiten het project. Hoewel deze natuurlijk ook hun historische waarde hebben, kan ik me persoonlijk vrij goed voorstellen waarom er, als er een selectie gemaakt moest worden, bij “Autobahn” begonnen is. Geen der eerdere platen weet immers een dergelijk coherente indruk te maken en daarmee het aardig bedoelde gefröbel werkelijk te ontstijgen.

De coherentie van “Autobahn”, in het bijzonder van Autobahn (vaste lezers weten dat we bij Progwereld albumtitels tussen aanhalingstekens plaatsen en songtitels cursief) verdient misschien enige toelichting. Waar zuurpruimen in het titelnummer (dat we vroeger plaatkantvullend noemden) weinig meer schijnen te herkennen dan een enkele malen herhaalde single, hoor ik een fraai opgebouwd kunstwerk waarin de kunst der herhaling atypische climaxen oplevert. Daarnaast vormen de hypnotiserende klanken, heen en weer gaand tussen herkenning en vervreemding een welhaast perfecte representatie van een genoegzame rit over de (Duitse) snelweg met zijn dalbruggen en statige burchten, afgewisseld met eindeloze graanakkers. Je zou bijna zeggen: ‘…toen een autoritje nog leuk en totaal niet onverantwoord was’. Maar vooruit, ook in 1974 had de Club van Rome al gerapporteerd en was de eerste oliecrisis al achter de rug.

Voor wie voorheen nog wat moeite had met het verstaan van de heren Hütter en Schneider is er goed nieuws: de tekst van Autobahn is integraal in het boekje opgenomen. Gelukkig is er daarbij genoeg plek overgebleven voor wat sfeerbeelden. De eerste cd-versie van “Autobahn” liet ook nog de nodige ruimte voor geluidstechnische verbetering en, hoewel ik verre van een audiofiel ben, heb ik ook met eigen oren kunnen vaststellen dat deze ruimte benut is.

Waar zo’n nummer van 22 minuten al snel de aandacht opeist, moeten we niet over het hoofd zien dat “Autobahn” ook nog een B-kant heeft. Kometenmelodie 1 en 2 zijn twee interpretaties van dezelfde spacy thematiek. Als klein jongetje moest ik mijn cassettebandje op dubbele snelheid afspelen om in deel 1 ineens deel 2 te herkennen… Wellicht vormt dit nog het meest gedateerde hoofdstuk van “Autobahn”, maar dat doet wat mij betreft aan de aardigheid niks af.

Wanneer Kraftwerk als invloedrijke elektronicaband neergezet wordt, heeft dit vermoedelijk meer betrekking op latere albums, waar je plotseling de blauwdruk van het vroege werk van bands als Depeche Mode en Orchestral Manoeuvres In The Dark voorbij hoort komen. Tussen de krautrock van de eerste albums en de op een gegeven moment vrijwel pure elektronica van latere datum, vormt de tweede helft van “Autobahn” een nagenoeg perfect huwelijk. Het titelnummer, dat de eerste helft vult, staat voor mijn gevoel wat meer los van Kraftwerks overige repertoire. De combinatie van de twee helften is wat mij betreft ruim voldoende voor de status van Klassieker.

DIO SINGS LOVE IS ALL

RONNIE JAMES DIO ERNSTIG ZIEK

Metalzanger Ronnie James Dio heeft kanker
Bij metalzanger Ronnie James Dio is maagkanker vastgesteld. Dat heeft de Britse omroep BBC vandaag gemeld. Dio was niet alleen zanger van zijn eigen gelijknamige band, maar ook onder meer van Black Sabbath en Rainbow.

Wendy Dio schreef op de officiële website van haar man dat de ziekte bij Ronnie James in een vroeg stadium is vastgesteld en dat haar man meteen een behandeling is gestart. "Eenmaal hij deze draak verslagen heeft, zal Dio weer op het podium te zien zijn", klinkt het.

Tournee afgelast
De 67-jarige Dio diende vorige week een Europese tournee af te gelasten omdat hij zich niet goed voelde. Uiteindelijk werd hij naar een ziekenhuis afgevoerd.

Bovenop zijn werk met onder meer Dio, Black Sabbath en Rainbow is hij voor het grote publiek bekend als de zanger van de hit 'Love is all' van Deep Purple-bassist Roger Glover. Hij vertolkte met een symfonieorkest ook 'Smoke on the Water' bij het tweede concert van Deep Purple. (anp/svm)

UTOPIA met Roger Powell

KOOPMAN op Drums bij KAYAK

RIP PIM KOOPMAN

Geheel onverwachts is maandagochtend 23 november de drummer van Kayak Pim Koopman op 56 jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand. Triest genoeg was dit op de dag dat de mis en crematieplechtigheid gehouden werden van Frank Papendrecht waarmee Koopman onder andere in Diesel speelde.

Kort overzicht van de carrière
Koopman werd geboren in 1953 en studeerde piano en slagwerk aan het conservatorium in Hilversum. In 1972 richtte hij samen met Ton Scherpenzeel Kayak op. In 1976 verliet Koopman Kayak en hield zich bezig met het produceren en componeren. Hij had daarbij succes met acts als Pussycat, Maywood, Time Bandits en Sandy Coast. In 1978 richtte Koopman samen met Rob Vunderink Diesel op. Het nummer 'Sausalito Summer-night' werd een hit in Amerika. In 1980 stapte Koopman uit Diesel. Van 1983 tot 1985 speelde Koopman in The President. Daarna produceerde hij albums van onder andere Robby Valentine, Valensia en Petra Berger. In de jaren 1988-1989 bestond Diesel weer en ook daarna deed Koopman tot twee keer toe met reünies van Diesel mee. In 1999 kwam Kayak weer bij elkaar, er verschenen vervolgens diverse cd's van de heropgerichte groep. Juist in deze periode deed Kayak een afscheidstournee en zaterdag 21 november jongstleden speelde Kayak in het kader daarvan nog in Iduna in Drachten.

Veelzijdig
Koopman componeerde ook filmmuziek voor bijvoorbeeld 'Dokter Vlimmen' en 'Kort Amerikaans' en schreef diverse nummers voor deelnemers aan het Nationaal Songfestival, bijvoorbeeld voor Willeke Alberti. Pim Koopman was ook stemacteur. Hij sprak reclamespotjes en documentaires in en deed mee aan een aantal nagesynchroniseerde Amerikaanse tekenfilms, zoals Barnyard, Happy Feet, Lilo & Stitch en De Drie Musketiers.

GILMOUR LIVE

DAVID GILMOUR - London 1984 (2009)

Er bestond een hiaat in de liveregistraties ...

... van David Gilmour's solocarrière tijdens de jaren tachtig, terwijl Gilmour na het uitbrengen van 'About Face' toch zeer regelmatig tourde. Er was wel een DVD van dit concert. Nu is er dan de CD 'London 1984', de weergave van een optreden in The Hammersmith Odeon op 30 april van dat jaar, die dat hiaat in Gilmour's discografie stijlvol opvult.
Hoewel ook hier weer niet is gekozen voor een integrale weergave van het concert - waarom dan niet vraag je je af - is hier sprake van een uitstekend concert waarop Gilmour o.a. wordt bijgestaan door de heerlijke drummer Chris Slade, Mick Ralphs (guitar), Greg Dechart (keyboards), Mickey Feat (bass), Ralph Ravenscroft (reeds) en gastbijdragen van Roy Harper ((vocal) en Nick Mason (drums).
Met vijf tracks is 'About Face' goed vertegenwoordigd terwijl de overige vier tracks van zijn solodebuut 'Gilmour' stammen - waaronder mijn favo- riet 'There's No Way out of Here' - en van Floyd's The Wall zijn 'Run Like Hell' en het terecht onvermijdelijke 'Comfortably Numb' vertegenwoordigd. Een geinspireerd concert met een wat dof maar goed geluid in een voor Gilmour verwarrende periode: solo doorgaan, Floyd laten herleven, juri- dische twisten met Roger Waters en wat al niet meer. Aan de kwaliteit van het album is dat gelukkig niet te horen.
Na Gilmour's briljante 'Live in Gdansk' is 'London 1984' een niet verwach- te maar welkome release. En voor het geld hoeft u het niet te laten: voor 10 euro zit je goed
Bij cosmox vindtje hem reeds voor 7,99 euro verzending inbegrepen.

Randy op 6 Mei in de spil

Deze singer songwriter enkele jaren gezien in Stadsschouwburg Brugge,nu doet ie ons stadje aan,en ja 2 tickets gereserveerd.M'n vriendin gaat ook mee,niettegenstaande ze een grote Q ,Joe Fmfan is.T'kan verkeren zei Bredero

backtracks AC/DC gearriveerd

grieven

Soms denk ik dat we in onze firma op deze weg zijn.amai amai poor Delta light

GILMOUR UNICORN ?

Pink Floyd fans zullen zonder enige twijfel geinteresseerd zijn in het gegeven dat twee zeldzame albums van de Britse band Unicorn op cd zijn uitgekomen. Het bijzondere aan deze albums is dat Pink Floyd gitarist David Gilmour de albums heeft geproduceerd. De albums “Blue Pine Trees” en “Too Many Crooks” zijn uitgebracht door platenlabel Renaissance Records in samenwerking met ItsAboutMusic.com op 11 november jongstleden. De samenwerking tussen Gilmour en de countryrockband Unicorm is echter zeer eigenaardig en toevallig.

Unicorn albums

In 1973 was David Gilmour te gast op het huwelijksfeest van Transatlantic publicist Ricky Hopper. Op het eind van de avond pakte Gilmour een gitaar en jamde wat mee met de daar spelende band Unicorn op de noten van Neil Young’s Heart of Gold. Na afloop vertelde de Pink Floyd gitarist dat hij eigenlijk dol was op countryrock. Een week later belde Gilmour, die zojuist zijn eigen studio had geopend in Essex, de band op om een demo bij hem te komen opnemen. En zo is het eigenlijk ‘gekome’.

ALLEZ EEN VROEGKERSTKADO VAN REDEL

GRATIS KERST CD LITTLE TRAGEDIES

De Russiche progband rondom toetsenist Gennady Ilyin, Little Tragedies heeft zijn nieuwe studio-album “The Magic Shop” gratis beschikbaar gesteld voor download. “The Magic Shop” is een geheel instrumentaal kerstalbum en wordt gelijktijdig in drie formaten aangeboden: als 160 kBit/s mp3, als flac of als wav (vergelijkbaar met cd kwaliteit). De cd “The Magic Shop” kan omschreven worden als een keyboardgericht album met als middelpunt de virtuose Russische toetsenist Gennady Ilyin. De muziek kent bovendien een veelheid aan klassieke invloeden.

Little Tragedies - The Magic Shop

Tracks “The Magic Shop”

1. Overture
2. Christmas Eve
3. Little Gnomes
4. Pathway to the Magic Shop
5. Opening Fanfare
6. Shepherd Boys
7. Malvina & Piero
8. The Sheriff
9. Little Cooks
10. Tango
11. Matryoshka Dolls
12. The Minstrel
13. Moraziana
14. The Star Gazer
15. The Wizard
16. Closing Fanfare
17. Finale
18. The Organ Grinder
19. Epilogue

Verdere informatie over het album en het verhaal erachter, downloadlinks en ‘last but not least’ de mogelijkheid om het album direct in zijn geheel via ’streaming’ te beluisteren, kun je hier vinden
http://www.littletragedies.com

REACTIE OP FRANCKY'S PLATENKAST

Nieuwe SHADOW GALLERY

Shadow Gallery is zeker niet de meest productieve progressieve rock band van allen, maar wanneer ze een nieuw album uitbrengen is het wel gegarandeerd een knaller. Dat geldt eens te meer voor ‘Digital Ghosts’, het zesde studioalbum van drie getalenteerde multi-instrumentalisten. Vlak na het uitkomen van voorganger ‘Room V’ begon men al nieuwe nummers te schrijven. Dit natuurlijke proces werd ruw verstoord door de plotse en tragische dood van hun vriend en zanger Mike Baker. Slechts 45 jaar was hij toen hij een fatale hartaanval kreeg. Een ingrijpend gebeuren dat tijd vraagt om te verwerken.

Dit trieste gebeuren mag echter niet als een schaduw over ‘Digital Ghosts’ hangen, ook al gaan de meeste nummers over het verlies van dingen of mensen die je lief hebt. Luisteren naar een Shadow Gallery album is immers als thuiskomen en toch nog nieuwe dingen ontdekken. Tien minuten schoonheid valt ons ten deel in opener ‘With Honor’ (let op de Amerikaanse spelling). Dit is progressieve muziek met vlugge gitaarloopjes, veel samenzang (doet me zelfs aan Queen denken) en vooral ook stevige rock. Mooi is het rustige piano intermezzo, beschouwend en emotioneel. Nieuwe zanger Brian Ashland heeft een zuivere en vrij hoge stem die me in ‘Pain’ erg doet denken aan Geoff Tate in zijn beste dagen. Daartussen ligt echter nog ‘Venom’, een venijnig stukje prog dat start men beenharde riffs en wordt gezongen door Suspyre vocalist Clay Barton (en Carl), iets ruwer dus. Achtergrondvocalen nodigen uit tot meezingen en kan men zelfs aanstekelijk en (sorry voor het woord) commercieel noemen. Let op de levendige gitaarsolo, terwijl zalvende toetsen voor een zweverige achtergrond zorgen. ‘Pain’ is één van mijn favorieten. Trage tokkelende gitaren aan het begin hebben een zuiverheid die je diep adem doet halen, zelfs al verblijf je in een industrieel gebied. De gevoelige overpeinzingen vol twijfel en verwijten komen recht uit het hart en als kers op de taart is er een mooie keyboardsolo, netjes gevolgd door een emotionele gitaarsolo.

Dream Theater is natuurlijk ook een invloed. ‘Gold Dust’ heeft Vivien Lalu (toetsen) en drummer van het eerste uur Joe Nevolo als aantrekkelijke gasten, maar rost aardig weg met stevige riffs en samenzang. Dit album bevat aanzienlijk meer samenzang dan eerder werk en is ook meer pure prog. Een opmerkelijke gast die zijn strot leende is Primal Fear zanger Ralf Scheepers. Hij kleurt ‘Strong’ in en doet dit voortreffelijk. Echo’s van Pink Floyd en Yes zijn te horen in het gitaarspel tijdens het lange titelnummer. Hier horen we ook duidelijke verwijzigen naar het verlies van Mike, terwijl bepaalde gedeelten erg jazzy zijn. ‘Haunted’ als afsluiter biedt nog meer fraais: smeuïge, geëxciteerde zang (vroege Genesis) bijvoorbeeld. Het rustige begin is slechts een aanloop naar een werkstuk dat eindigt in een wilde prog performance. Woorden zijn echter maar een leidraad, een verkrampte poging om emoties in bepaalde patronen te vatten. Mijn raad is dan ook om zelf te ervaren hoe Shadow Gallery je meeneemt op een muzikale reis. Een essentiële belevenis voor elke liefhebber van progressieve muziek!

Tracklist:

With Honor (9:59)
Venom (6:22)
Pain (6:22)
Gold Dust (6:45)
Strong (6:50)
Digital Ghost (9:37)
Haunted (9:37)

MOEDER WOLF LEGT EI ?

De nieuwe Wolfmother is uit,voor een professionele bespreking wendt u zich best tot de gekende kanalen,
ik hou bij dit kortje : ik hoor de invloeden van Kyuss,Black Sabbath , Cream,Led,sixies riffs waarbij je denkt vanwaar ken ik die.Is dit nieuw ,vernieuwend,misschien niet maar t'is een fijn schijfje,khebeigenlijk lak aan nieuw en
vandie zever,ze rocken en da's wa telt,want Hey I know it 's only rock'n'roll but we like it .

Drake Thanx

Deze man hield me de voorbije weken recht,zoals veel muziek die ik op m'n ipod staan had.Music will be my first love & it will be my last.