REDEL'S HOME OF MUSIC

VROEGE KERSTAANKOOP

2011-12-11T01:39:00.000-08:00

Gisterenavond bij een fikse wandeling binnengestapt in een boekhandel , vond ik er na wat rondkijken , deze box , of boek box , hoe je het ook noemt , en voial dacht ik , ik doe het mezelf kado , reeds 3 cd's beluistet , schitterende muziek enover ieder nummer wat meer te weten gekomen , een aanrader voor wie van soul en country houdt.

Leo Blokhuis presenteert: The Sound of the South - Where soul and country meet: boek + 4 CD's
Uieke selectie van de mooiste southern songs: liedjes van bekende zangers als Aretha Franklin, Solomon Burke, Otis Redding, Dusty Springfield en Elvis Presley, maar ook onverwachte pareltjes van ten onrechte onbekend gebleven artiesten. Het resultaat is een prachtige zoektocht naar de muzikale ziel van het Amerikaanse Zuiden.
Na het succes met Sound Of The Westcoast, 18.000 stuks verkocht en bekroond met de Gouden Tulp, het tweede Soundbook van de hand van Leo Blokhuis The Sound Of The South.
In het Zuiden van de Verenigde Staten ontstond uit de bijzondere ontmoeting van blanke country en zwarte soul prachtige muziek. In dit Soundbook vertelt Leo Blokhuis het verhaal van deze muzikale smeltkroes en geeft hij een overzicht van alle artiesten, albums en liedjes die ertoe doen.
De vier cd’s bevatten een unieke selectie van de mooiste southern songs: liedjes van bekende zangers als Aretha Franklin, Solomon Burke, Otis Redding, Dusty Springfield en Elvis Presley, maar ook onverwachte pareltjes van ten onrechte onbekend gebleven artiesten. Het resultaat is een prachtige zoektocht naar de muzikale ziel van het Amerikaanse Zuide

OP HET NACHTKASTJE

2011-12-04T05:32:00.000-08:00

Dat je begrijpt waarom iemand iets doet, wil nog niet zeggen dat je die persoon ook sympathiek vindt. Sebastian Bergman is zo'n persoon: je begrijpt wel waarom hij zich schofterig gedraagt, maar hij blijft een irritante kwal.

Sebastian Bergman is psycholoog en helpt de nationale recherche regelmatig met het opsporen van moordenaars. Hij is nu echter al een tijdje uit de roulatie, sinds het overlijden van zijn vrouw en dochtertje. Door een toevallige samenloop van omstandigheden raakt hij weer betrokken bij een moordzaak.

Brute moordDe jonge Roger Eriksson is op brute wijze vermoord, en zijn hart is uit zijn lichaam gesneden. Dit is een zaak die al snel te groot blijkt voor de lokale politie-eenheid van het Zweedse stadje Västerås. Een team van experts van de nationale recherche wordt ingeschakeld om de geruchtmakende moordzaak op te helderen. Sebastian Bergman sluit zich bij hen aan. Alleen heeft hij hiervoor andere motieven dan het oplossen van de moord.

Schrijversduo Hjorth en Rosenfeldt heeft met dit debuut een degelijke thriller opgeleverd. Alle elementen voor een goede thriller zijn aanwezig: spanningsopbouw, verschillende dwaalsporen en de ontknoping met een twist, het is er allemaal. Wat dit boek echter verder boven het maaiveld doet uitsteken, zijn de goed uitgewerkte karakters.

Karakter
Naast de egocentrische Sebastian maken we ook kennis met de andere leden van het team van de nationale recherche. Ieder van hen heeft zo zijn eigen rol binnen de groep met de bijbehorende karaktertrekken. Maar daar blijft het niet bij.

Er is ook volop aandacht voor de mensen achter de karakters. Naast hun rol binnen het team hebben ze ook een leven buiten het werk, met de daarbij behorende problemen en uitdagingen. Door ook dit aspect te belichten, worden de personages ronde en tastbare persoonlijkheden. Dit trekt je nog verder het verhaal in. En dit is een verhaal dat naast de diepgang ook gewoon spannend is. Zoals het hoort in een thriller.

Zweeds drinkwaterEr zit schijnbaar iets in het Zweedse drinkwater. Het ene na het andere succesvolle schrijftalent of schrijversduo schiet uit de Zweedse grond. Hjorth en Rosenfeldt zijn hierop geen uitzondering. Integendeel: dit duo is wederom een goede aanvulling op de uitdijende groep Zweedse thrillerschrijvers. Als het van deze klasse is, kan die groep niet groot genoeg worden.

KATE BUSH

2011-11-22T08:19:00.001-08:00

De songs voor 50 Words For Snow werden door Bush over de afgelopen jaren geschreven en de opnamen vonden naast die van Director’s Cut plaats. Zoals ze zelf zegt waren de opnamen voor 50 Words For Snow veel gemakkelijker dan die voor Director’s Cut. De 7 songs kwamen bijna organisch. Ongelooflijk eigenlijk als je de geniale complexiteit van de lang uitgesponnen songs beluisterd.

Zoals reeds eerder vermeld heeft Bush de songs gecomponeerd met sneeuw als referentie en opvallend genoeg straalt elke song exact die winterse sfeer uit. Een winterse sfeer met heel veel warmte. Gelijk met de warme pianoklanken en de prachtige stem van haar 13 jarige zoon Albert, die de leadvocals zingt, in de wonderschone albumopener Snowflakes ben je in de sfeer van het album. Met het daarop volgende adembenemende Lake Tahoe ben je helemaal verkocht. Wat een ongelooflijke Bush song is dat. Echt een van de allerbeste die ze ooit geschreven heeft. De tegen nieuw klassiek aanleunende klanken mengen perfect met de fraaie stemmen van Stefan Roberts en Michael Wood en de excellerende Bush zelf. De spannende, jazzy, wendingen in combinatie met de strijkers sluiten daar naadloos op aan.

Misy is al net zo briljant. Niet alleen de song en Bush zelf maar juist ook het excellente baswerk van legende Danny Thompson en het subtiele en doeltreffende drumwerk van meesterdrummer Steve Gadd zijn een lust voor het oor. In bijna 14 minuten wordt constant een boeiende symbiose tussen klank, sfeer en souplesse gevonden die de song tot een waar meesterwerk maakt. Het daarop volgende Wild Man was de eerste song die van dit album naar buiten kwam en terecht. Het is een aansprekende track die in een eerlijke radio wereld een dikke hit zou moeten worden. De spannende, oriëntaals aandoende, instrumentatie in de coupletten, breekt open met een prachtig refrein waarin de stem van oud gediende Andy Fairweather Low prachtig samensmelt met die van Bush. Hoe opvallend is tevens de gastrol die good-old Elton John vervult in Snowed In At Wheeler Street. Nooit verwacht dat Bush iets met Elton John had, maar ze schreef de song wel degelijk voor hem. Zijn gastenrol is fraai en de liefdessong al net zo sterk. Prachtige tekst die erg mooi gezongen en gespeeld wordt tot en met een fraaie finale.

Het titelnummer is dan weer een song van een geheel andere orde. Tegen een heerlijke muur van funky drums (Steve Gadd), bas (John Giblin) en gitaren (Dan McIntosh), telt Kate tot 50 en spreekt Stephen Fry als professor Joseph Yupik de 50 woorden voor sneeuw uit. Vreemd vibrerende intrigerende track. Met het ingetogen Among Angels sluit het album magistraal af. Puur Kate en haar piano en subtiel gearrangeerde strijkers in een van de allermooiste Bush songs ooit.

Elk album dat Kate Bush de laatste jaren uitbrengt, is er een om verliefd op te worden en met 50 Words For Snow is dit niet anders. Wat een wonderbaarlijk en gelukzalig genot dat we iemand, met zoveel geniaal muzikaal talent als Kate Bush hebben, die ons om de zoveel jaren weer in volle verbijstering achterlaat.

FRAMPTON ALIVE 35 JAAR NA DATA

2011-11-20T02:22:00.000-08:00

Zoals reeds eerder gemeld vrijdagavond gaan kijken naar ouwe rocker Peter Frampton, 35 jaar na z'n schitterende album Frampton comes alive , kwam hij dit nu integraal spelen.Maar klakkeloos naspelen da deed ie wel niet , begeleid door een schitterende band , een schitterende geluidszaal , bracht hij eigen nieuwere rockende versie van Shine on , Lines on my face , all i wanna do , Show me the way , met het obligatoire Talkbox moment.Wat me het echter meest bleef , is de manier waarop Frampton alles bracht , dat ie een meestergitarist is , dat wist ik wel ,maar dat ie alles zo spontaan , zo gevoelvol ,zo schitterend brengt , dat bracht me van de kook.Genoten met grote G.2H speelplezier in één ruk door , daarna een pauze en nog 45minuten bisnummers , instrumentale versie , black hole sun als tribute aan z'n vriend Chris Cornell en dan als laatste nummer , While my guitar gently weeps , ewel ik krijg nie gauw kippevel , maar zijn versie van die Harrison song
bracht het me wel.Je kon vooraf inschrijven om het ganse concert aan te kopen , en ja 20 minuten na de laatste noot , had ik en velen met mij de intregale versie van het concert , excellente kwaliteit en dus kan ik nu thuis in alle rust nagenieten van deze onvergetelijke avond.
Thanks Peter

VINTAGE TROUBLE !

2011-11-14T11:29:00.001-08:00

Een van de grootste verrassingen van dit jaar bij ‘Later With…Jools’ was zonder twijfel het rock ‘n roll kwartet Vintage Trouble. Met fijne bravoure maakten ze een perfect rock ’n roll feest.

Vintage Trouble is een jonge band, afkomstig uit Los Angeles, die een stijlvolle link weet te leggen tussen soul en rock ’n roll. De soul komt van leadzanger Ty Taylor, de dikke rock van ritmetandem Rick Barrio Dill (bas) en Richard Danielson (drums). De geweldige, alle stijlen beheersende, gitarist Nalle Colt is de onmiskenbare schakel die alles op scherp en rock, blues en soul zet. De kennismaking met de band in de show van Jools Holland was een zeer fijne. De band stuiterde ongeveer het podium af en de performance, recht het publiek in, van Taylor maakte grote indruk. Wat een publiekstrekker is die man en wat een energie! Gitarist Colt stal echter de show met heerlijk inventief gitaarwerk.

Hun debuutalbum The Bomb Shelter Sessions begint lekker onstuimig met het ook bij Jools gebrachteBlues Hand Me Down. Wat een opwindende topsong blijft dat! Het zet gelijk de toon voor een album dat vooral erg lekker klinkt en overtuigt. Songs als Still And Always Will, You Better Believe, Total Strangers en Jezzebella zijn instant livekrakers. Albumafsluiter Run Outta You is de ideale song om ook live de concerten lekker dynamisch mee af te sluiten.

The Bomb Shelter Sessions biedt een fijne collectie songs met naast lekker dampende uptempo songs ook het nodig slepende soul meets Rhythm & blues werk in de ballads. En in die songs klinkt Taylor nog meer als een soulman. Colt houdt met zijn ongepolijste gitaarwerk de sfeer lekker rauw en spannend. Maar hoe lekker The Bomb Shelter Sessions ook klinkt, live knalt de band pas ech

RANDY NEWMAN LIVE IN LONDON

2011-11-10T08:41:00.001-08:00

Het lijkt er op dat Randy Newman op een fase in zijn carrière is beland waarbinnen hij lekker terugblikt op zijn inmiddels bijna vier decennia overspannende carrière. Geef hem eens ongelijk. Zolang het fijne releases oplevert, hoor je niemand klagen.

Eerder dit jaar was Newman in Nederland. Tijdens een intiem optreden in Amsterdam voor een handvol bezoekers, presenteerde Newman een kleine dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre. Dit ter promotie van het tweede deel in zijn Songbook-reeks, waarbinnen hij tracks van eerdere albums in een Spartaans arrangement opnieuw inspeelt. Newman bewijst op die cd-reeks, maar ook live nog altijd dat hij niet meer nodig heeft dan zijn stem en een piano om te blijven boeien.

Het live-album dat nu is verschenen, daarvan zou je dus verwachten dat het alleen Newman met zijn piano zou zijn. Maar nee, het blijkt een opname van een jaar of drie geleden, toen hij in Londen optrad ter promotie van zijn Harps And Angels album, samen met het BBC Concert Orchestra. Op de eerste schijf de cd-versie van het optreden, op de tweede de dvd-registratie van het volledige concert, inclusief een (overigens erg aardig) interview. Door de toevoeging van het orkest en de vlekkeloze uitvoeringen van de 22 nummers op deze set, hoor je bijna niet dat het hier een live album betreft. Goed, het applaus is er en Newman kondigt zijn nummers op de bekende droogkomische manier (“This is a love song that I wrote for my first wife while married to my second”) aan, maar erg veel verschil met de studioversies is er niet. Wat overblijft is daardoor eigenlijk boven alles en perfect carrièreoverzicht vol eigen hits (Short People, Sail Away), hits waar andeeren uiteindelijk mee aan de haal gingen (You Can Leave Your Hat On, Mama Told Me Not To Come) en nieuwer werk dat er kwalitatief niet voor onderdoet (A Few Words In Defense Of My Country bijvoorbeeld is een potentiële klassieker).

Hoewel nergens echt verrassend dus, moet worden gezegd dat de arrangementen van de liedjes zoals uitgevoerd door het BBC Concert Orchestra erg mooi zijn. Ze weten precies de nadruk te leggen op de teksten van Newman, waardoor er een erg prettig wegluisterend contrast wordt gebouwd tussen enerzijds oorstrelende melodieën, maar daar overheen inktzwarte, bijtende en cynische spreekzang van Newman. Dat contrast is de grootste plus op dit album, dat laat horen dat Newmans werk maar niet wil dateren. Het is echter ook een album dat onwillekeurig ook doet hopen dat hij binnenkort weer eens vooruit gaat kijken. Want het zijn juist de meer dan puike nieuwere tracks (het al genoemdeA Few Words In Defense Of My Country, maar ook Laugh And Be Happy bijvoorbeeld) die naar meer doen smaken.

AUSSIE ROCK

2011-11-04T10:56:00.000-07:00

WINTERHAWK 1972

2011-10-26T05:20:00.001-07:00

JOSH MYERS

2011-10-23T12:17:00.000-07:00

Omdat k' nogal ne gitaarfreak ben , were iets nieuw ip You-tube , gevonden JOSH MYERS

AIRBAG

2011-10-23T05:30:00.001-07:00

één van de revelaties op Prog rock gebied , de laatste maanden , het noorse AIRBAG.

RUSH ABC 1974

2011-10-21T12:17:00.000-07:00

Label: Left Field

Finding My Way (5:07)
The Best I Can (3:06)
Need Some Love (3:21)
In the End (6:13)
Fancy Dancer (3:54)
In the Mood (3:18)
Bad Boy (5:37)
Here Again (7:53)
Working Man (9:13)
Drum Solo (2:54)
What You’re Doing (4:26)
Garden Road (3:03

Deze release wordt ons nu aangeboden , rush-kenners kenne deze opnames al als BOOTLEG THE FITFTH ORDER OF ANGELS , een live broadcast uit Cleveland , Ohio.Niets nieuws onder de zon, ware het niet dat dit de eerste maal is dat Neil Peart op drums aanwezig is .Goedkoop aanschaffen zou ik zeggen of downloaden.

OP HET NACHTKASTJE

2011-10-13T04:16:00.000-07:00

Het talent van R.J. Ellory begint steeds meer een vaste bodem te vinden in de Lage Landen. Zijn boeken worden zonder uitzondering bejubeld en even zo vaak beloond met het hoogste aantal sterren. Ellory timmert al een aantal jaar aan de weg. Hij begon zijn schrijfcarrière in 2003 en debuteerde met de thriller Candlemoth (NL:Stervensuur, 2004). Dit boek werd direct genomineerd voor de Ian Fleming Steel Dagger award. Twee thrillers werden uitgegeven door A.W. Bruna. Een mooie dag om te sterven, zijn zesde thriller, is de derde die bij uitgeverij De Fontein verschijnt.

Ellory heeft ditmaal gekozen voor de roemruchte historie van Amerikaanse seriemoordenaars. In Een mooie dag om te stervenwordt hoofdpersoon rechercheur Ray Irving op een moordzaak gezet.Business as usual, zo zou je denken en dat is dan ook precies de gedachte van de ervaren rechercheur, die na het overlijden van zijn vriendin een aantal maanden geleden behoorlijk met zichzelf en het leven in de knoop zit. Het standaard moordonderzoek is nog maar net begonnen of de politie ontvangt een concept krantenartikel van journaliste Karen Langley van de NY Herrald dat verschillende recente moordzaken in New York naadloos met elkaar in verband brengt. Er is een seriemoordenaar actief die het werk van veroordeelde of reeds overleden serial killers dunnetjes overdoet op dezelfde data. Verantwoordelijk voor het napluiswerk van de Herrald is John Costello, zelf een 'overlever'. Hij overleefde als tiener een moordaanslag van De Hamer van God, waarbij zijn vriendin minder geluk had en aan haar zware verwondingen overleed. John en een handje vol andere 'overlevers' komen maandelijks bij elkaar in obscure hotelletjes en zijn bovenmatig geïnteresseerd in seriemoorden.

Ondanks de mogelijkheid dat er een nieuwe seriemoordenaar actief lijkt te zijn, krijgt Irving maar weinig hulp van het bureau. Het is verkiezingstijd in New York en bijna de gehele politiemacht heeft het te druk met goede sier maken voor de burgemeester. Maar Irving maakt het zichzelf nog veel lastiger. Hij begint gevoelens te koesteren voor de journaliste waar hij totaal geen raad mee weet en hij besluit John als extern adviseur bij zijn onderzoek te betrekken, maar John heeft een vrij lastig te doorgronden gebruikershandleiding. Terwijl ze achter de feiten aan blijven lopen en moord na moord wordt 'nagespeeld' begint Irving ook te twijfelen aan de oprechtheid en de voorspellingsgave van de onnavolgbare John.

R.J. Ellory heeft met Een mooie dag om te sterven een hele sterke 'serial killer thriller' geschreven, maar deze term zou het boek tekort doen. Ellory is er namelijk in geslaagd een extra niveau aan te brengen in het bijna platgetreden subgenre. Met name voor de gelaagdheid en psychologische ontwikkeling van de personages en de sfeer om hen heen scoort de Brit extra punten. Ook is het goed geschreven en behoorlijk spannend. Tussen de bedrijven door geeft Ellory een interessant lesje moderne Amerikaanse geschiedenis, ditmaal gericht op seriemoordenaars in de twintigste eeuw.

Een mooie dag om te sterven verdient een plekje in de boekenkast van iedere thrillerfan.

RAY BONNEVILLE BAD MAN'S BLOOD

2011-10-08T09:35:00.000-07:00

De van oorsprong Canadese singer-songwriter Ray Bonneville staat inmiddels al een aantal decennia op de planken. Jarenlang combineerde hij het muzikantenbestaan met uiteenlopende andere banen, maar sinds 1993 is hij fulltime muzikant. Dat heeft hem in vaderland Canada het nodige succes opgeleverd, waaronder een prestigieuze Juno Award, maar daarbuiten is Ray Bonneville nog altijd onbekend en onbemind. Het vorige maand verschenen Bad Man’s Blood is daarom mijn eerste kennismaking met de muziek van Ray Bonneville en het is een kennismaking die aankomt als een mokerslag. Bad Man’s Blood bevat voornamelijk bluesy rootsmuziek die opvalt door de smaakvolle instrumentatie en de geweldige zang. Hoewel er flink wat muzikanten hebben bijgedragen aan Bad Man’s Blood, onder wie medeproducer en snarenwonder Gurf Morlix en saxofonist Dexter Payne, klinkt de muziek van Ray Bonneville behoorlijk sober. Bluesy gitaarspel, een verdwaalde mondharmonica en voetgestamp bepalen voor een belangrijk deel het geluid van de plaat, waardoor de imposante stem van Ray Bonneville alle ruimte krijgt om te schitteren. Het is een stem die me in eerste instantie vooral aan die van een nog niet bejaarde Johnny Cash deed denken, maar na verloop van tijd hoorde ik ook veel van John Hiatt en een heel arsenaal aan legendarische bluesmannen. Doorleefd, soulvol, warm en puur; veel meer te wensen valt er niet. Ondanks het uiterst sobere karakter van de songs van Ray Bonneville, is de impact van zijn songs maximaal. Ray Bonneville heeft zijn songs ontdaan van alle opsmuk en teruggebracht tot de essentie. Het levert een serie songs op die direct indruk maken en je niet veel later hardhandig bij de strot grijpen. Waar vrijwel al zijn soortgenoten het toevoegen van extra tierelantijntjes of omzwervingen buiten de gebaande paden niet kunnen weerstaan, verfijnt Ray Bonneville de eenvoud tot in de perfectie. Bad Man’s Blood zit in muzikaal opzicht zo knap in elkaar dat je vermoedt dat over iedere gitaaraanslag is nagedacht, maar waarschijnlijk komt alles rechtstreeks uit het hart. Bad Man’s Blood is zoals gezegd een uiterst sobere plaat, maar het is desondanks geen eentonige plaat. Door bijzonder subtiele instrumentale accenten en muzikale uitstapjes klinkt de plaat als een consistent geheel, maar klinken alle songs net iets anders. Het is een serie songs waarbinnen je overigens tevergeefs zult zoeken naar een zwakke broeder. Bad Man’s Blood is een plaat waarvoor iedere rootsmuzikant van naam en faam zou tekenen. Het is een plaat die met een wat bekendere naam op de cover ongetwijfeld direct zou worden uitgeroepen tot een meesterwerk, maar nu dreigt de anonimiteit. Of ik daar iets aan kan veranderen weet ik niet, maar laat mijn slotakkoord duidelijk zijn: WERELDPLAAT!

PROG ROCK van de bovenste plank

2011-10-07T02:02:00.001-07:00

BERT JANSCH R.I.P.

2011-10-06T11:21:00.000-07:00

In de jaren '60 werd Bert Jansch uit Glasgow zo'n beetje als het Britse antwoord op Bob Dylan gezien. Hij had van zijn eerste album 150.000 exemplaren verkocht, en zijn songs werden gecoverd door Donovan en Led Zeppelin. Die laatste gaf hem geen credits, maar Jansch had het geld niet om de beroemde band een proces aan te doen.

Jansch, die op 67-jarige leeftijd overleed na een gevecht met kanker, speelde in de vroege sixties in Londen met John Renbourn en Paul Simon. Met Renbourn maakte hij een erg invloedrijke plaat, en het duo werd een band, Pentangle, die traditionele folk op moderne leest schoeide.

In die folkrevival bleef Jansch altijd bekend om zijn prachtige gitaarspel en om zijn kwaliteitssongs. Hij beïnvloedde artiesten zoals Nick Drake, Jimmy Page, Neil Young en Devendra Banhart. Maar hij verkoos om zichzelf niet op het voorplan te schuiven.

Hij bracht minstens vijfentwintig albums uit, The black swan (met Banhart en Beth Gibbons) was het laatste. In 2009 werd een tumor in zijn longen gevonden. Na een operatie trok Jansch nog mee in het voorprogramma van Neil Young, maar de voorbije maanden trok hij zich terug.

Volgens Johnny Marr, gitarist van The Smiths, vond hij het gitaarspel helemaal opnieuw uit en blijft hij ongeëvenaard. 'Zonder Bert Jansch zou rockmuziek vandaag heel anders klinken.'

EEN NIEUW BEGIN

2011-10-06T06:50:00.000-07:00

Als muziekblogger deel ik dus ook meestal enkel muziek en weetjes met m'n medebloggers ,
van tijd tot tijds wat persoonlijke nieuwtjes.Maar voor een nieuw begin maak ik een uitzondering.
Na een onmin op m'n werk bij DL , want ik ben consequent , chef of nie , wit is wit , juist is juist , en neen ik kan niet tegen mauwfrotters , leeglopers , vriendjespolitiek etc , werd ik enige weken de deur gewezen , niettegenstaande de mededeling dat m'n werk altijd in orde was , zag , DE CHEF , een samenwerking met mij niet meer zitten.OK ,no hard feelings.
Als 50 jarige , stond ik nogal weigerachtig tegen al die interimbureaus , jonge meiden die u wel aan werk gaan helpen etc.
Op eigen initiatief , en via VDAB , wa sollicitaties gedaan , en ja vorige week had ik de kans op , je gelooft het weer niet , op 2 nieuwe werkomgevingen , een 3 maandelijks contract bij Stad Roeselare of een lang contract , 2 jaar bij EANDIS.
Deze morgen zo blij als een afgestudeerde 19 jarige , m'n contract gaan tekenen bij Eandis , voor het eerst in m'n loopbaan , een bediendenstatuut met alles derop en deraan, en volgende maand 2 november kom ik jullie misschien wel eens tegen ,als ik jullie meterstand kom opnemen.
life's getting better en I'll keep on rockin'

PRESTO BALLET

2011-10-06T06:38:00.000-07:00

Op de hoes ligt een jongeman op het bed weg te dromen bij zijn favoriete muziek. Een pick-up uit de jaren zeventig draait drieëndertigtoerenplaten – één elpee is zelfs herkenbaar: Jethro Tulls ‘Aqualung’. De muziek voert de jongen naar ‘Invisible Places’. Ofwel de derde worp van de Amerikaanse heavy progband Presto Ballet, die hier aantreedt met een vernieuwde line-up.

Die jongen zou daarom wel eens Kurdt Vanderhoof kunnen zijn. Ooit was hij de oprichter en gitarist van Metal Church, maar de liefde voor de progrock deed hem in 2005 het roer omgooien. En uit onvrede met de digitale studiotechnieken besloot hij de muziek op te nemen op de manier van de oude school.

De voorbeelden zijn derhalve de bands van het eerste uur: Kansas, Yes, Genesis, Deep Purple en Styx. Maar het eigen verleden verloochent zich niet en dus steekt Vanderhoof er ook een fikse portie hardrock en metal in. Resultaat is een stevig maar organisch geluid – de toetsen zijn pure seventies vintage – dat zich hier in glorieuze stereofonie laat bewonderen.

‘Invisible Places’ laat over de hele lijn degelijke songschrijverij horen. En wie houdt van een tweestrijd tussen verfijnde symfo en ouderwetse hardrock met ballen, zal hier een vette kluif aan hebben. Maar wie de voorkeur geeft aan één van de twee, zou dit crossoveralbum weleens tussen twee stoelen kunnen vallen.

En dat zou erg jammer zijn, want er wordt hier op erg hoog niveau gemusiceerd. Toetsenist Kerry Shacklett en drummer Henry Ellwood – hoewel die laatste niet strikt deel uitmaakt van de band – zijn geweldige aanwinsten. Alleen klinkt de nieuwe, technisch zeer onderlegde zanger Ronny Munroe (een ex-lid van Metal Church) ons iets teveel als een Bruce Dickinson-soundalike.

EX GENTLE GIANTS

2011-10-04T03:01:00.000-07:00

En dit zijn enkele voormalige leden van Gentle Giant , klasse hebben ze nog wel;

GENTLE GIANT

2011-10-04T02:57:00.000-07:00

Terug naar de beginjaren van de progrock , wie kent er nog deze band , en wat was er speciaal aan hen ?

FLOYD COVER

2011-09-28T11:25:00.001-07:00

Recensie GRACE FOR DRAWNING

2011-09-27T11:29:00.001-07:00

Als producer, schrijver en frontman van Porcupine Tree heeft Steven Wilson een haast ontelbaar aantal albums op zijn naam staan. Toch is Grace For Drowning pas zijn tweede soloproject.

Het lijkt alsof Wilson alles wat hij niet kwijt kon in zijn andere projecten heeft bewaard voor dit soloalbum. Alsof hij zijn diepste en meest persoonlijke materiaal op één plaat kwijt wilde. En dat is nogal wat, getuige het feit dat het een dubbel-cd is geworden.

Grace For Drowning begint met het stemmige, gelijknamige nummer, dat slechts twee minuten duurt. Direct daarop volgen twee nummers van maar liefst acht minuten, waaronder Deform To Form A Star, een hoogtepunt op (de eerste helft van) de plaat.

De grote verschillen zitten niet alleen in de duur van de nummers. Op het album wordt, vooral in de instrumentale delen, geflirt met de progrocktradities uit de jaren zeventig. Dit in tegenstelling tot sommige andere nummers, waarin metal- en jazzinvloeden hoorbaar zijn.

Duister

Ondanks een aantal korte en semi-toegankelijke nummers, is direct duidelijk dat het geen gezellige achtergrondmuziek is. Grace For Drowning heeft een wonderschoon, maar duister randje, dat je direct kunt waarderen, maar wellicht pas na een paar luisterbeurten echt zult begrijpen.

Het is te hopen dat Wilson hiermee de smaak van het op zich zelf zijn definitief te pakken heeft, want ondanks dat hij met andere bands en artiesten kunstwerkjes aflevert, komt hij toch het meest tot zijn recht als hij zijn eigen gang gaat en niemand zich daar verder mee bemoeit.

GRACE FOR DRAWNING

2011-09-27T11:23:00.001-07:00

De nieuwe STEVEN WILSON is er , Grace for drawning , en eerlijk gezegd , een moordplaat , alles om in m'n lijstje van 2011 te komen.

CUBY & THE BLIZZARDS

2011-09-26T23:39:00.001-07:00

R.I.P. HARRY MUSKEE

2011-09-26T23:38:00.000-07:00

HARRY MUSKEE OVERLEDEN

De Nederlandse blueslegende Harry Muskee is overleden. Dat maakte goede bekende Johan Derksen maandagavond bekend in het programma VI Voetbal. Volgens Derksen was de 70-jarige Muskee al enige tijd ziek.

Muskee ging op z’n vijftiende voor het eerst naar gitaarles. Op de mulo kwam hij in aanraking met jazz en dixieland. Met de broers Jaap en Henk Hilbrandie richtte hij de band The Mixtures op. Uit deze band kwam The Old Fashioned Jazz Group voort. De band speelde vooral op schoolfeesten in Assen.

Door onder meer de radiozender American Forces Network, voor Amerikaanse militairen die in het nabijgelegen Duitsland gelegerd waren, kwam Muskee in aanraking met bluesmuziek. Toen hij bij de platenzaak de elpee Live at Newport van John Lee Hooker aantrof, besloot hij dat hij deze muziek ook wilde gaan maken.

In 1961, toen Muskee 20 jaar oud was, overleed zijn moeder. Een jaar later stierf ook zijn grootmoeder. Niet lang daarna brak Muskee door met The Blizzards.

Na het uiteenvallen van Cuby + Blizzards toerde hij rond met formaties als Red White ‘n Blue, de Harry Muskee Band, de Muskee Gang en Muskee. Uiteindelijk bleek de originele naam Cuby + Blizzards de meest pakkende te zijn en onder deze naam, bijgestaan door de Groninger gitarist Erwin Java, toert Muskee alweer vele jaren door binnen- en buitenland.

MEDDLE

2011-09-26T03:41:00.000-07:00

Meddle wordt vandaag in kweet nie hoeveel uitvoeringen op de mensheid losgelaten , dit is een uitvoering ervan , die je vindt op Gilmour's DVD Remember that night .

BEZIGE JOE

2011-09-24T08:26:00.000-07:00

Joe Bonamassa is een bezige bij , tussen solo werk , werk met Black country communion , slaagt ie er nog in om een cd rond te krijgen met Beth Hart.

SoundId

Toen dit album een paar maanden geleden werd aangekondigd had ik een tweeledig gevoel. Enerzijds was de samenwerking tussen de populairste rockgitaristen en een van de beste en ruigste rockzangeressen een project om naar uit te kijken, anderzijds was er vrees voor een haastklus. Don’t Explain is na Dustbowl en de tweede Black Country Communion schijf immers de derde release van Joe Bonamassa in krap acht maanden tijd. Na de eerste luisterbeurt kon die vrees overboord want Bonamassa en Hart leveren een prachtig album af waarop ze tien liedjes uit de omvangrijke soul & bluescatalogus op indrukwekkende wijze presenteren.

Het idee voor dit album komt van Bonamassa die Hart begin 2010 zag optreden en meteen weg was van haar indrukwekkende stem, energieke show en volle overgave. Hij wilde graag met deze hedendaagse Janis Joplin de studio in en zijn vaste producer Kevin Shirley zag het idee meteen zitten. Beth Hart zag het idee van een plaat vol soul covers ook wel zitten en zo geschiedde. Met hulp van gitarist Blondie Chaplin, bassist Carmine Rojas en drummer Anton Fig werd in een paar weekends in Los Angeles een plaat in elkaar gezet. Voor de keyboards deed men een beroep op Arlan Scheirbaum. Het resultaat mag er zoals al gememoreerd zeker zijn.

Met uitzondering van I’d Rather Go Blind ben ik met geen van de originele versies bekend. Vergelijkingen maken met eerdere uitvoeringen zal ik dus niet maken. Ik beoordeel dit album slechts op zijn meritus. Het slepende Sinner’s Prayer laat meteen de bedoelingen van het tweetal horen: krachtige soulinterpretaties met door merg en been gaande vocalen die recht uit het hart komen. OpYour Heart Is As Black As Night ontpopt Hart zich als een moderne Marlene Dietrich en waan je je in een revue in de jaren dertig. Wat een geweldige strot heeft die vrouw toch. Zelfs Glenn Hughes kan niet tegen deze dame op. Wat mij betreft zingt ze vanaf nu alle Bonamassa albums in want ze zingt echt fantastisch. Hoogtepunten zijn het ruim acht minuten durende I’d Rather Go Blind en het overtuigende Something’s Got A Hold On Me. Net als op zijn soloplaten zijn de langste nummers bij Bonamassa altijd het best en gaat hij lekker los. Dit is een samenwerking die naar meer smaakt. Mijn advies aan Bonamassa: bek houden, spelen en laat de microfoon voortaan aan Beth.

Tracklisting Don’t Explain

Sinner’s Prayer
Chocolate Jesus
Your Heart Is as Black as Night
For My Friend
Don’t Explain
I’d Rather Go Blind
Something’s Got a Hold on Me
I’ll Take Care of You
Well, Well
Ain’t No Way

7 NOVEMBER

2011-09-23T04:33:00.001-07:00

Op 7 november brengt het progressieve rocktrio Rush maar liefst drie producten op de markt.

DVD

Op Blu-Ray & DVD verschijnt een concertregistratie van de meest recente wereldtour getiteld Time Machine 2011: Live In Cleveland (Eagle Rock Entertainment).

Op diezelfde dag verschijnt bij Roadrunner records een dubbel cd met dezelfde naam. De tracklisting vindt je hieronder.

The Spirit Of Radio
Time Stand Still
Presto
Stick It Out
Workin’ Them Angels
Leave That Thing Alone
Faithless
BU2B
Free Will
Marathon
Subdivisions
Tom Sawyer
Red Barchetta
YYZ
Limelight
The Camera Eye
Witch Hunt
Vital Signs
Caravan
Moto Perpetuo (featuring Love For Sale)
O’Malley’s Break
Closer To The Heart
2112 Overture/The Temples of Syrinx
Far Cry
La Villa Strangiato
Working Man

VINYL

Tenslotte wordt op 7 november ook een elpee uitgebracht met de titel: Moving Pictures: Live 2011met daarop live uitvoeringen van alle liedjes van de klassieke Moving Pictures plaat.

VERGETEN KLASSIEKERS

2011-09-22T08:58:00.000-07:00

Een vergeten klassieker uit 1969 , CROW.wikipedia.org/wiki/Crow_(band)

BOXED , REMASTERED , IMMERSIONS ETC.

2011-09-21T06:29:00.000-07:00

Een reclame fimpje terug gevonden voor Pink Floyd.Er staat dezer dagen ons veel remastered , boxed , greatest hits enzovoort te wachten , we zullen door het bos de bomen niet meer zien , en de geldbeugel wordt er alleen maar leger van , wachten met dit alles om te kopen , zou ik zeggen.

CROSS CANADIAN RAGWEED

2011-09-20T07:21:00.001-07:00

MIRACLE WORKER

2011-09-19T07:41:00.001-07:00

En is SuperHeavy nu die beoogde supergroep? Het zijn inderdaad geen onbeduidende namen die elkaar ontmoeten op dit album, maar zoals dat ook voor voetbalelftallen geldt: het geheel is meer dan de som der delen. Een wetmatigheid die altijd opgaat, ook nu. Het eindoordeel van het album is dan ook niet meer dan een aardige verzameling radiovriendelijke nummers, lekker geproduceerd, waarop nauwelijks risico’s worden genomen, voor iedereen toegankelijk moet zijn, maar daardoor onvoldoende vuurwerk bevat om van een meesterwerk te spreken. En het onomstotelijke bewijs dat hoe meer talent er bij elkaar wordt gezet, dit niet betekent dat het resultaat ook substantieel, logaritmisch wordt vergroot. Creativiteit en chemie zijn gelukkig niet te sturen grootheden. En dat is maar goed ook.

THE LAST POST

2011-09-17T01:58:00.000-07:00

Gisterenavond na onze avondwandelng en een frietje in Ieper , toch nog eens gaan kijken naar The Last Post.
Er was weer een heel regiment engelse , schotse divisies aanwezig , op dit toch wel beklijvende moment.In enkele seconden was het er muisstil en dit voor ongeveer een kwartier , bloemen werden bijgelegd en gesneuvelden geeerd , maar die 15 minuten stilte trof me weer het meest van allemaal, je gelooft niet wat er allemaal in je eigen hoofd voorbijkomt.Daarna welgezind huiswaarts getrokken , genoten van topatletiek en een ouwe FROST.

ANE BRUN

2011-09-15T01:53:00.001-07:00

Om dat vrouwenstemmen ook wondermooi kunnen zijn , deze Ane Brun.

DOLL BY DOLL

2011-09-13T11:36:00.000-07:00

Nog zo'n early 80's nummer .DOLL BY DOLL wie kende die toe, ewel ikke were é , 3 schitterende lp's
met de onvolprezen Jackie Levin .

BALANCE

2011-09-13T11:26:00.000-07:00

Dit was A.O.R. van de bovenste plank.Bob Kulick en Pepe Castro.

ONE LAST SOUL

2011-09-11T11:57:00.000-07:00

De live dvd Live over Europe komt eraan.We kijken er naar uit.

FREE STOCKHOLM

2011-09-08T11:36:00.000-07:00

Zou dit niet één van de beste jaren 70 groepen zijn ?
iedere maal ik hen beluister valt het me op hoe goed ze waren ,en voortreffelijke audiokwaliteit ,
gisteren een concert van hen uit Stockholm gedownloaded (radioconcert 1970) , en t'is fenomenaal .

NIEUWE DROOM

2011-09-07T06:02:00.001-07:00

De eerste single uit het nieuwe album van Dreal Theater.

2011-08-31T11:39:00.001-07:00

DAVE STEWART

2011-08-25T09:50:00.000-07:00

Dave Stewart , met wat momenteel één van de betere cd's is , The blackbird diaries

EFFE BANGE URE

2011-08-19T03:06:00.000-07:00

Donderdagmorgen vertrekt De JENS , opgeluimd en in The Mood , vanuit de frima , richting Kievit , had een dagticket kunnen bemachtigen voor de donderdag , aha , joepie THE FOO FIGHTERS.Kortom , ie was er klaar voor.Toen we het 7 uur journaal hoorden , hadden we toch iets van , we nemen contact op je weet maar nooit , maar we bleven , door de onbereikbaarheid , tot 20.50h in het ongewisse.Toen kregen we hem even aan de lijn , uitgeregend , redelijk bang geweest ,maar in goede gezondheid.OEF
Wat hier nu een clip van de FOO , zou worden , is nu stilte , uit medeleven met de slachtoffers en hun familie.

JEUGDSENTIMENT

2011-08-18T03:09:00.000-07:00

Pink Floyd COMIC TOUR BOOK 1975

2011-08-13T08:26:00.000-07:00

In 1975 gaf Pink floyd een comic tour book uit , je kan deze tour book nu ook weer downloaden , 16 pagina's op volgende site :http://www.pinkfloydz.com/;
Doe er uw voordeel mee , zouden onze zuiderburen zeggen.

JON LORD

2011-08-11T03:28:00.000-07:00

JON LORD KANKER

2011-08-11T03:23:00.000-07:00

Jon Lord, voormalig toetsenist van de Britse psychedelische hardrockband Deep Purple, heeft kanker. Hij stopt zolang zijn behandeling duurt met optreden, maar gaat wel door met musiceren. Dat schrijft de muzikant op zijn website.
'Ik wil dat al mijn vrienden, volgers, fans en medereizigers weten dat ik vecht tegen kanker', zegt hij. Het maken van muziek 'moet' volgens Lord deel zijn van zijn therapie. 'Ik verwacht volgend jaar weer in goede gezondheid te zijn.'

De 70-jarige Lord, een klassiek geschoolde orgelspeler, is vooral bekend als toetsenist van Deep Purple. Hij maakte deel uit van de band toen die in 1968 doorbrak met het debuutalbum Shades of Deep Purple. In 1976 ging de groep uit elkaar, om acht jaar later weer een doorstart te maken. In 2002 verliet Lord Deep Purple voorgoed.

Vorige maand verscheen een livealbum van de Jon Lord Blues Project, waarop Lord hammondorgel speelt. Voor zijn nieuwe album Live, dat hij in 2009 in Bulgarije opnam, werkte hij samen met The Rousse Philharmonic Orchestra.

ESPAGNA 1

2011-08-10T05:11:00.000-07:00

Voila , dit is het complex waar mijn skone broere woont , 18 huizen , annex bovenflat , afgeschermd van de straat , 500 meter van het strand , om de hoek warenhuisje .
Zij , Nonkel Guy en Fatima , marokkaanse afkomst , wonen er al sedert Nonkel's firma er in de jaren 90 een filiaal hadden.Ondertussen rijdt ie voor belgische firma GDL uit rekkem , doch doet enkel Spanje , frankrijk en Belgie.Fatima woont er het ganse jaar door , van de andere residenties komen er enkel in het weekend wat en met de conge.Sommigen verhuren het tijdens het verlof , maar het is er altijd wel bijzonder rustig , we hadden van de 14 dagen , zeker 9 dagen het zwembad voor ons alleen , dus een luxe voor de kids.Met het warme klimaat kun je er wel een zwembad gebruiken.
Het onverstaanbare er aan is dat m'n schoonbroer en vrouw echter nog nooit in het zwembad zijn geweest ! Fatima kan niet zwemmen en Guy durft zich niet in bloot lichaam vertonen , wegens z'n overgewicht.Ik zelf ben er de nacht dat we aankwamen , rond 2h 30 nog even ingesprongen , en het dagelijkse ritueel was :brood halen , koffie zetten en de verplichte plons.Wat een luxe.

In

CLASSIC ALBUMS

2011-08-09T03:05:00.000-07:00

Gisterenavond Classic Albums : Cream Disraeli gears bekeKen , en wat ik al reeds enige jaren wist , het zijn of waren allen virtuozen op hun instrument.
Als fragment , een misschien minder bekend nummer maar net daarom een klassieker :
we're going wrong.

WERE GESTART

2011-08-08T03:17:00.000-07:00

De werkweek is weer gestart , en de regen dus ook , maar met dit liedje gaat het wel over .Eén van denige regenliedjes die de regen verzacht.
Vanavond de eerste training , vorige week viel ze in het water en we zijn de gewone weekrourine alweer bijna gewoon.

JOSS STONE

2011-08-06T11:18:00.000-07:00

Ben niet altijd even wild van rock chicks , maar ons Joske mag er wel wezen .En haar nieuwe cd speelt nu toch al enkele dagen in de auto.
oja btw snipverkouden , al eerste training voetbal moeten afgelasten wegens stortbui , allez kwilde wel wa regen , maar nu ook weer niet zo veel .Toch nog een fijn weekend en tot volgende .

spaans moment

2011-08-01T11:39:00.000-07:00

Dit bericht schrijf uk vanop terras osopolo in miami plaja,morgen gaan we onze laatste dag in van spaans avontuur
je gelooft me niet maar ik hunker naar wat regen, 2weken warmte, 29 tot 33 gradient
eist zijn tol.Toch wel genoten maar daarover later meer.Nu nog een gelats,een strandwandeling endan de mande in.
Woensdagmiddag terug thuis, en krijg je meer verhalen en fotos
Adios

K'ZIN D'ER MEE WEG

2011-07-18T11:32:00.000-07:00

Voila , de laatsten blog voor t'verlof , morgen ben ik er mee weg , en volgens de skonne broere ist 28 graden en zonnig , tzal nodig zijn.
DUS tot binnen 3 weken , salu en de kost

CREEP

2011-07-17T07:57:00.001-07:00

Een ongewone cover om de week mee in te zetten , nog 1 1/2 dag werken en we zijn weg.

DROMEN

2011-07-13T11:22:00.000-07:00

JEUGDSENTIMENT

2011-07-13T06:07:00.001-07:00

REEDS DROMEN

2011-07-12T13:29:00.001-07:00

NMBS ELLENDE

2011-07-11T08:36:00.000-07:00

ZIIO 7

2011-07-10T02:02:00.000-07:00

Ikwas er reeds enige tijd mee bezig , had al enkele honderden boeken gedownload en via Calibre leesbaar gemaakt op m'n laptop , doch ik had m'n zinnen gezet op een toestel om m'n e-boeken , handig en compact te kunnen lezen.Gisteren , op een zaterdag , veel volk , etc , op zoektocht vertrokken naar een betaalbaar , voor mijn normen handig en gebruiksvriendelijk toestel.Na ettelijke winkels, vergelijking prijs enzovoort , dit toestel aangeschaft.DE ZIIO 7
.De tactiele en draadloze ZiiO 7" tablet van Creative is uitgerust met het Android 2.1 OS voor topprestaties. De aangename en interactieve navigatie gebeurt met uw vingertoppen op het drukgevoelige scherm met een resolutie van 480 x 800 pixels.

De ZiiO 7" is uitgerust met een ZiiLabs ZMS-08 processor, geklokt op 1 GHz, waarmee u HD-clips in 720p maakt en die DDR2 ondersteunt. Dit tablet werd bovendien voorzien van een HDMI-uitgang waardoor u in een uitstekende kwaliteit van uw clips en games kan genieten.

Ook de audiokwaliteit getuigt van vakmanschap: deze Creative tablet werd uitgerust met de Pure Android Audio technologie, gebaseerd op de X-Fi technologie. Deze associeert een Bluetooth 2.1 interface met audioverbeteringstechnologieën zoals X-Fi Crystalizer en X-Fi Expand.

Via de WiFi 802.11 b/g norm kan u zich makkelijk verbinden met internet, uw e-mails consulteren en het web rondsurfen. En om het onderste uit de kan te halen op het vlak van multimedia, kan u op de ZiiStore van Creative applicaties, games en eBooks kopen. U kan het interne geheugen van 8 GB ten volle benutten! En als dat nog niet genoeg is, dan kan u het geheugen uitbreiden tot 32 GB via een micro SD-kaart.

Deze compacte en lichte ZiiO 7" internettablet van Creative biedt u de laatste nieuwe innovaties op het vlak van digitaal entertainment en mobiele informatica!
Amai hiermme ben ik echt wel in de hemel.

DOKTER DOKTER

2011-07-08T07:29:00.001-07:00

Met of zonder SCHENKER , wie speelde hier nu de solopartijen ?

UFO geland in Moorslede

2011-07-08T07:13:00.000-07:00

Om het verlof goed in te zetten , en toch wa muziek mee te nemen naar Espagne , dit kleinood toch maar aangeschaft ,en voor de prijs 20.99 euro moet je het niet laten.
UFO – THE CHRYSALIS YEARS (1973 – 1979)
Hoewel de Engelse hardrockband UFO veel verschillende bezettingen heeft gekend, worden er doorgaans slechts twee categorieën onderscheiden: UFO met Schenker en UFO zonder Schenker. Dat doet weliswaar geen recht aan de verdienstelijke prestaties van een aantal gitaristen dat Schenker’s schoenen in UFO heeft gevuld, maar het is wel de realiteit. In 2009 en 2010 bracht EMI geremasterde versies van de UFO albums met Schenker uit en deze zomer volgt een handige boxset waarin alle UFO albums met Schenker (voor de split in 1979) zijn samengebracht.

UFO had al twee albums uitgebracht toen ze begin jaren zeventig een piepjonge Michael Schenker wegplukten bij de (toch nog relatief onbekende) Duitse band Scorpions. Die zet bleek een voltreffer want Schenker was behalve een fenomenaal gitarist ook gezegend met compositorische kwaliteiten. Met hem schreven zanger Phil Mogg en co. de ene klassieker na de andere. Het album Phenomenon was slechts een glimp van wat zou volgen maar bevatte met Doctor Doctor en Rock Bottom krakers die al bijna veertig jaar een vast onderdeel zijn van de setlist. Op het navolgende Force It drukte Schenker meer zijn stempel als songschrijver wat resulteerde in weergaloze nummers als Let It Roll en This Kid’s. Door de vele toerverplichtingen was er weinig tijd, veel druk en hield de kwaliteit van No Heavy Petting als gevolg daarvan niet over. Toch zijn liedjes als Natural Thing en Reasons Love niet te versmaden. UFO trok zich de kritiek aan en revancheerde zich met de klassieke hardrockplaat Lights Out die louter sterke nummers bevatte en hoogtepunten kende in het titelnummer en het prachtige Love To Love. Ook het navolgende Obsession was een plaatje dat er bij de rockers inging als koek. Absoluut hoogtepunt in de carrière was, is en blijft natuurlijk de liveplaat Strangers In The Night die algemeen wordt gezien als een van de beste tien concertregistraties die ooit werd vastgelegd. Iedere rockliefhebber hoort die plaat in de kasten te hebben.

Naast de vijf studio-albums en de klassieke liveplaat bevat deze box tal van extra’s zoals een concert uit 1974 dat werd opgenomen in Atlanta, BBC sessies voor het programma van John Peel uit 1977 en een paar additionele liveopnamen. Hoewel er van UFO al vele verzamelaars zijn verschenen is dit verreweg de meest complete en mede dankzij de aantrekkelijke prijs een must-buy voor liefhebbers van melodieuze hardrock en flitsende gitaarsolo’s.

BERNIE

2011-07-06T11:28:00.000-07:00

Ter ere van één van Redel's heroes , maar ook om te tonen welke gitarist Bernie nog altijd is ,
had het voorrecht enige jaten terug Bernie te mogen assisteren in Harelbeke , en er enige uren mee doorgebracht , hij is wat ze zo schattig noemen ; a real fine chap , en een man zonder kapsones.

REAL HOT

2011-07-05T03:21:00.000-07:00

Zo warm voelt het aan op het werk , amai amai

Rapportentijd

2011-07-01T12:09:00.001-07:00

De vakantie is begonnen , en we recapituleren even :
onze oudsten Jens heeft geen rapport meer , werkt bij mij in Delta Light , is meer op festivals te vinden dan z'n pa : rock am ring , graspop , vandaag Rock Arras etc.
Onze oudste dochter Silke , heeft haar laatste jaar er opzitten en gaat nu nog een 7de volgen , geslaagd en proficiat.
de mannelijke zijde van den tweeling Jari , is ook dik geslaagd en volgt verder Handel/talen, proficiat.
De vrouwelijke zijde , onze saar (tje) is wok geslaagd en doet verder met publiciteit en grafische vorming .
Veerle's dochter Kelly is wok geslaagd en volgt ook verder Handel , maar zonder de talen.
DUS EEN GESLAAGD SCHOOLJAAR.
Nog 2 weken werken en same met 3 vrouwen trek ik naar Veerle's broer in Spanje om er ons 15 dagen over te geven aan zon, zwembad , boeken , uitstapjes etc.
Jari trekt op kamp met de Chiro (bree) en Jens gaat met z'n lief d'ardennen onveilig maken.
Dus veel int verschiet.
Als ik wa weinig blog , is het omdat er nog wa karweitjes wachten en ik volop geniet van de mannen rondom mij.
Voor de rest het beste vanuit Moorslede.

I

NIEUWE AUTOS

2011-06-25T08:46:00.000-07:00

De Amerikaanse band The Cars is nooit erg serieus genomen in Nederland en wordt tot op de dag van vandaag door velen versleten als een “one hit wonder”; een status die ze te danken hebben aan hun debuutsingle My Best Friend’s Girl. Persoonlijk reken ik The Cars echter tot de belangrijkste Amerikaanse new wave bands uit de late jaren 70 en schaar ik de eerste twee platen van de band, The Cars uit 1978 en Candy-O uit 1979, onder de klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek. De eerste twee platen van de band uit Boston stonden vol met perfecte popsongs vol invloeden uit de new wave, powerpop en rock, die tot op de dag van vandaag niets van hun kracht en urgentie hebben verloren. Na de eerste twee platen ging het snel bergafwaarts met The Cars, al was Heartbeat City uit 1984 nog best aardig. Sinds het uit elkaar vallen van de band halverwege de jaren 80 is er met name in de Verenigde Staten geschreeuwd om een reünie van de band, maar deze kwam door het afhouden van voorman en inmiddels gerenommeerd producer Ric Ocasek nooit van de grond. Tot nu dan. Op Move Like This zijn alle nog in leven zijnde leden van het eerste uur (bassist/zanger Ben Orr overleed in 2000) van de partij en doen The Cars een poging om het oude vuur weer op te stoken. Dat is wat mij betreft uitstekend gelukt. Op Move Like This doen The Cars geen poging om afstand te nemen van hun roemruchte verleden, maar gaan ze eigenlijk gewoon verder waar ze in 1979 ophielden. Ook Move Like This staat hierdoor vol met volstrekt onweerstaanbare popliedjes die weliswaar geworteld zijn in de powerpop en new wave van de late jaren 70, maar op één of andere manier ook bijzonder eigentijds klinken. Vrijwel alle songs op Move Like This zijn van het type dat na één keer horen met geen mogelijkheid meer uit je hoofd is te krijgen en een groot deel van de songs, die zowel door gitaren als synths worden gedragen, verveelt ook na vele keren horen nog niet, waardoor Move Like This een verslavende werking heeft. Omdat Move Like This wel erg nadrukkelijk voortborduurt op successen uit het verleden, is het wat mij betreft geen plaat om heel druk over te doen, maar probeer de perfecte popsongs op deze comebackplaat maar eens te weerstaan. Move Like This opent geweldig met een aantal instant klassiekers, zakt hierna iets in en sluit vervolgens ijzersterk af. De tien tracks op de comebackplaat van The Cars zijn inmiddels al vele malen voorbij gekomen en in de meeste gevallen zet ik de plaat na het uitdoven van de laatste tonen gewoon nog een keer op. Move Like This van The Cars bewijst wat mij betreft niet alleen het ongelijk van een ieder die in het verleden schamper deed over de muziek van de band, maar laat ook horen dat de band bijna 35 jaar na dato nog steeds muziek maakt die er toe doet en vele jonge honden die zich op een vergelijkbaar terrein begeven het nakijken geeft. Onweerstaanbaar lekker, maar ook nog eens bijzonder knap.

WEEKEND

2011-06-24T09:40:00.000-07:00

Om het weekend in te zetten , een gouwe ouwe zoals Frits Spits zou zeggen , herinnert u zich deze nog , it's the radio flash back show.

OMELA

2011-06-22T11:46:00.000-07:00

Soms ga ik ze wel ver zoeken deze in het witte rusland en jullie vragen zich dan wel eens af , waar haalt ie het allemaal ,
dit leerde ik kennen door Blackfield , OMELA verzorgt in Rusland hun voorprogramma , vandaar dus.
Iedere aanwezige groep op m'n pc , heeft in de map , de link naar hun website , dus als ik wa beluister ,kijk ik dikwijls nog eens hun site na , en leer je voortdurend wa nieuw bij , ja freak é.

A TREASURE

2011-06-22T00:09:00.001-07:00

R.I.P. Clarence clemons

2011-06-19T07:12:00.000-07:00

Saxofonist Clarence Clemons is overleden

Clemons speelde in de begeleidingsband van Bruce Springsteen, de E Street Band. Hij speelde ook nog op het laatste album van Lady Gaga. Springsteen zegt "vol van verdriet" te zijn.

Gisteren zag ik hem nog op Dvd , vandaag overleden, het kan soms raar gaan.
We lost our biggest hug meldt Nils Lofgren
In "Tenth avenue freeze-out" bezingt Springsteen de kunsten van Clemons: "When the change was made uptown, and the big man joined the band, all the little pretties raise their hands. I'm gonna sit back right easy and laugh, when scooter and the big man bust this city in half." De bijnaam van Clemons is "the big man". Op het album "Live in New York-city" noemt Springsteen hem "Minister of soul, secretary of the brotherhood"..

DVD

2011-06-18T11:25:00.000-07:00

Met de aanschaf van een nieuwe laptop komen de nieuwigheden naar boven, nieuwe programma's , beter beeldkwalitet etc.
En om da alles te testen download je dan maar een dvd-tje ,
jawel Springsteen Live Glastonbury 2009 , en ja het genieten.

QUO

2011-06-14T13:27:00.000-07:00

Ze blijven trouw aan hun roots en da's al een grote verdienste , maar rocken doen ze nog altijd , de ouwe knarren Rossi en Parfitt.gewoon amusement , geen geleuter just rock'n 'roll.

FAMILY PROG

2011-06-08T04:53:00.000-07:00

nieuw uit progland ,een familie die progrock maakt , remember The Kelly Family , maar hier gaat het over THE BENDER FAMILY,
Vader Mats is helemaal weg van prog en is niet achter zijn toetsenarsenaal weg te slaan, moeder Anna Jobs is zanglerares en zingt het liefst progstukken van minimaal acht minuten of langer in. Dan is er nog zoon Matthias die zich dagelijks laat gaan op zijn drumkit en dochter Johanna speelt net als papa graag toetsen en kan net zo goed zingen als d’r moeder. Ze hebben allemaal één passie: symfonische rock.

Klinkt als een utopie, maar het is verdorie gewoon waar ook. De Zweedse band Introitus bestaat uit zeven leden, waarvan vier uit één gezin. Als je de website bekijkt, word je ook heel gastvrij en familiair welkom geheten. Het hier besproken album is het tweede album van deze band. Waarom we van Progwereld de eerste hebben gemist is mij volstrekt onduidelijk, want vrienden, wat een album is dit! Op de site spreekt de band van neo-progressieve rock, en deze elementen zijn inderdaad duidelijk aanwezig, maar deze muziek heeft zoveel meer. Weinig symfoliefhebbers zullen dit niet goed vinden denk ik.

Alle nummers staan als een huis, hebben geweldige melodieën die zich heerlijk in je hoofd nestelen en hebben instrumentale stukken die je alle hoeken van de kamer laten zien. Laat ik als voorbeeld het openingsnummer The Hand That Feeds You nemen. Het maakt een heerlijke uptempo start met stuwend drumspel en sferische toetsen. Dan gaat vader Bender helemaal los op een toetsensolo waarna je direct weer weet waarom je symfo ook al weer zo gaaf vind. Hierin wisselen moeder en dochter Bender de zang af. Anna Jobs heeft een geweldige soul-achtig stemgeluid, terwijl die van Johanna Bender wat liever klinkt. Een uitstekende combinatie. Het gas gaat er vanaf en mooie fluitspel doet zijn intrede. Even bijkomen. Je voelt dat de spanning oploopt. Deze komt geweldig tot ontlading door de heerlijke gitaarsolo van Pär Helje. En dan zijn we nog maar op de helft van het nummer. Ook de tweede helft zit vol met zalige solo’s op toetsen en gitaar met een vet bombastisch einde met dubbele basdrums en gierende toetsen. Echt zo vet! Dit nummer kan je overigens gratis van hun website downloaden.

Telkens als ik Like Always hoor moet ik lachten. Dat komt door de tekst. Die is echt zo zoet dat het glazuur van je tanden springt. Maar het is wel een te gek nummer, maar door die teksten weet je als man niet of je dit moet afluisteren of juist niet. Ik zou zeggen gewoon doorluisteren, want dit nummer heeft meer in zich dan alleen zoete teksten. Want zeg nu zelf teksten als “If I had just one day, I would spend it with you” of “To wake up with you is like heaven for me” zijn nu niet teksten die je snel zal mee zingen. Alhoewel, dat zou je vrouw wel kunnen waarderen (of je man natuurlijk, ik weet dat ook een grote schare vrouwen van prog houdt). Maar ja, als je dan de heftig melodieuze gitaarsolo hoort of de toetsentapijten die Mats Bender ophoest, dan heeft het nummer je toch echt gewonnen.

Restless is instrumentaal en had zo van een Neal Morse album kunnen komen. Met name bij de tegendraadse stukken moet ik sterk aan Morse denken. De nummers Dreamscape en Soulprint zijn ook al zo te gek. Bij elkaar klokken ze bijna 29 minuten, maar dat voelt nergens te lang. De band weet feilloos de variatie erin te houden waardoor je steeds weer verrast wordt. Ook in Dreamscape zit weer zo’n echt grande finale die je gewoon heel hard moet horen. Deze muziek moet je niet gewoon beluisteren maar ondergaan. Het knappe is dat de band ook sterk is in het subtiele. Zo heeft Dreamscape een prachtig bijna ambient stuk en opent Soulprint mooi met piano, cello en xylofoon. De nummers Earth, Wind, Fire en Water vormen instrumentale tussenstukken waarin het element uiteraard centraal staat. Ze vormen mooie rustpunten tussen de rest.

Ik zei het al eerder, maar dit is typisch zo’n album waardoor je weer weet waarom je van symfonische rock houdt. Dit heeft alles in zich waar wij zo gek op zijn. Hier ga ik nog veel van genieten, maar dan wel onder de koptelefoon of als het gezin er niet is.

LE ORME ITALIAN PROG

2011-06-08T04:40:00.000-07:00

Met dank aan onzen oudsten, die zo vriendelijk was z'n laptop aan pa uit te lenen, todat we een keuze hebben gemaakt uit da gigantisch aanbod.
Een pareltje uit de prog geschiedenis u van harte aanbevolen ,geniet ervan.

BLACK COUNTRY COMMUNION 2

2011-06-07T11:28:00.001-07:00

Vorig jaar maakte Black Country Communion het etiket “supergroep” helemaal waar met hun sterke gelijknamige debuut. Een jaar later is er al een opvolger die men simpelweg 2 heeft genoemd. Dat is een knappe prestatie als je bedenkt dat diverse bandleden ook andere verplichtingen hebben. Zo leverde gitarist Joe Bonamassa onlangs nog de sterke schijf Dust Bowl af.

Het uptempo en energieke The Outsider trapt het album af. Het tempo ligt eigenlijk net even te hoog waardoor het allemaal veel te gehaast klinkt. De gitaar- en orgelduels van Bonamassa en Sherinian maken echter veel goed en doen denken aan de duels die Blackmore en Lord in hun hoogtijdagen bij Deep Purple uitvochten. Het eerste hoogtepunt volgt in The Battle For Hadrian’s Wall dat door Bonamassa wordt gezongen een Led Zeppelin-achtige epische opbouw kent. Over Led Zeppelin gesproken: tijdens de repetities voor de farewell show in O2 in Londen werkten Jimmy Page en Jon Paul Jones samen met Jason Bonham aan het nieuwe nummer Save Me. Het nummer werd nimmer afgemaakt of opgenomen. Bonham kreeg toestemming van Page om het nummer af te maken met Black Country Communion en het resultaat mag er zijn. Save Me is een juweeltje dat zo op een album als Presence had kunnen staan. Het navolgende Smokestack Woman is een logge beuker zoals Aerosmith die lang geleden maakte en waarop zanger Glenn Hughes zich van zijn beste kant laat zien. Ook in Faithless is Hughes weer uitstekend op dreef. Het lijkt erop dat de tijd helemaal geen vat krijgt op de stembanden van Hughes want hij zingt en schreeuwt nog steeds als dertig jaar geleden. Op het epische An Ordinary Son staat Bonamassa achter de microfoon en worden we getrakteerd op heerlijk gitaarspel. De jaren zeventig vibe gaat verder op I Can See Your Spirit al is de riff behoorlijk strak. Het gitaarspel in Little Secret is vermoedelijk het best van de hele cd en doet verlangen naar een live optreden van deze heren. Het navolgende Crossfire lijkt in de verte wel wat op Grand Funk Railroad en vormt een prima opmaat tot het fantastische sluitstuk Cold.

Met 2 overtreft Black Country Communion hun debuut. Hughes zingt de longen uit zijn lijf en Bonamassa overtreft zichzelf meer dan eens. Laten we hopen dat we de komende jaren nog meer fantastische schijven van dit gezelschap mogen begroeten.

Oeh but it's magic

2011-06-07T03:23:00.000-07:00

ANDREW GOLD : LONELY BOY

2011-06-06T03:24:00.001-07:00

R.I.P. GOLD

2011-06-06T03:18:00.000-07:00

De Amerikaanse singer/songwriter Andrew Gold is op 3 juni op 59-jarige leeftijd aan een hartaanval overleden. Dat heeft Oregonmusicnews.com gemeld. Hij is vooral bekend van het liedje "Oh What A Lonely Boy".
Gold werd in het Californische Burbank geboren uit een showbizzfamilie. Zijn eerste band Bryndle bevatte ook namen als Kenny Edwards, Karla Bonoff en Wendy Waldman. Hij speelde ook een sleutelrol in de populariteit van Linda Rondstadt door op bijna al haar eerste platen, waaronder "Heart Like A Wheel", en in haar band te spelen.

Gold schudde een hele reeks liedjes uit zijn mouw die het Zuid-Californische rock- en popgeluid definieerden. Bekende nummers zijn "Oh What A Lonely Boy", "Thank You For Being A Friend", "Never Let Her Slip Away", en "Final Frontier".

Hij speelde ook samen met en op ontelbare grote hits voor lieden als Eric Carmen,Stephen Bishop, Cher, 10cc, Art Garfunkel, Stephen Bishop,James Taylor, Celine Dion, Paul McCartney, Ringo Starr, John Lennon, Brian Wilson, Don Henley en The Eagles, en Jackson Browne.

WINDSTIL

2011-06-06T03:05:00.000-07:00

De blog had vorige week weinig in de pap te brokken , want ik had de pap nodig om te behangen en schilderwerken uit te voeren , toen ik op vrijdagavond toch wat wilde bloggen heeft de laptop toen de geest gegeven , geen verbinding meer mogelijk met het internet , de moeite .Na veel rompslomp en heen en weer geloop toch terug internet op de kinderen hun lap-top , doch de mijne is zoals ze zeggen naar de kl....
Vandaag terug werkweek en dankzij de gulle werkgever toch dit kunnen bloggen.
Nu nog de aankoop van wa nieuws , wa prijzen vergelijken etc , en we kunnen terug op onze eigen pc uw allerhande nieuws melden.
Intussen niet getreurd want het is toch pruimentijd in muziekland.

THE WALL

2011-05-29T02:32:00.001-07:00

Ja wat moet ik hier opzeggen ,ogen en oren te kort om dit SPEKTAKEL te beschrijven , voor wie er niet bij was , jammer , zoek op You)-tube filmkes op en verwonder u zelf.
Voor wie er bij was , veel om over na te DENKEN , over na te MIJMEREN , maar vooral om er over te kunnen vertellen aan het nageslacht.Recensie zullen er wel overal verschijnen , het ene al beter dan het andere , misschien ook wel negatieve , smaken verschillen tenslotte .Voor mij was dit uniek in z'n soort , totaalspektakel om niet gauw te vergeten.DUS NOOIT.
en nu moet ik dringend de stilte in.

VRIJDAG NEIL DAG

2011-05-29T02:23:00.001-07:00

Na één van de meest irriterende auto ritten uit m'n leven , files , werken ,werken , files , enzovoort , toch op tijd Ahoy bereikt.Het canadese trio RUSH gaf er act de présence , en ja weer weggeblazen van zo'n geoliede machine;starten met het alomgekende filmke om te openen met The spirit of Radio , nog wat nieuw werk er achter aan , enkele nog weinig live gespeelde nummers en dan integraal Moving Pictures brengen , voor ik het wist was er 2 1/2 uur voorbij en had ik ik het gevoel dat RUSH , nog nooit zo hecht geklonken had , en dan afsluiten met La Villa Strangiato om over te gaan op Working Man.Men zou voor minder in superlatieven spreken.Maar één ding blijft me bij , waar Peart de energie haalt om in die 3 uren show , de drums te bewerken , geen mens die het weet .Ik weet wel , heb er al vele gezien , maar De Neil blijft THE MASTER.Op de terugweg weinig muziek gehoord want ik was te uitgeteld en het weekend was nog maar begonnen.

T'WORDT SPAREN

2011-05-23T03:25:00.000-07:00

Platenmaatschappij EMI Music gaat vanaf komend najaar aan de slag met de catalogus van Pink Floyd. Naast geremasterde studioalbums komt het platenlabel met collectors boxsets en niet eerder uitgebracht materiaal. Het werk van de band verschijnt onder de overkoepelende noemer Why Pink Floyd?, zowel digitaal, als applicatie en op diverse dragers als cd, dvd, Blu-ray en superaudio-cd.

Van de klassieke albums The Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en The Wall komen zelfs verschillende boxsets uit. Van die drie titels verschijnt een zogeheten Experiencebox met twee cd’s en een fotoboek. Daarnaast komt er een boxset onder de noemer Immersion. Deze bevat zes disks met een fotoboek en bonusmateriaal afhankelijk per release. Deze sets zijn verkrijgbaar als cd, dvd of Blu-ray. Ook is er een release op vinyl met eveneens een fotoboek. Daarnaast komen alle pakketten ook als digitale download beschikbaar.

Behalve deze boxen komen alle veertien Pink Floyd albums als remasters uit onder de naam Discovery Editions. Deze zijn zowel los als in een boxset te verkrijgen, in een fysieke en digitale versie. Ook deze boxset wordt geleverd met een fotoboek als extra.

De nieuwe releases van de Britse rockband verschijnen in drie fasen. Op 26 september komen de eerste producten: de Discovery Editions en The Dark Side Of The Moon boxset. Op 7 november volgen de releases A Foot In The Door, een nieuw verzamelalbum en de boxset van Wish You Were Here. Tot slot is The Wall op 27 februari 2012 aan de beurt.

PS. Er was de afgelopen een behoorlijk frictie tussen platenmaatschappij EMI en Pink Floyd. De platenmaatschappij, die alles wat de band over de jaren maakte, uitbracht, had alle tracks van Pink Floyd Itunes beschikbaar gemaakt maar dit zonder toestemming van de band gedaan. De leden van de legendarische band vonden niet dat hun tracks los mochten worden aangeboden. Als echte albumband vond de band dat ook digitaal de opnamen alleen als compleet album beschikbaar moeten/kunnen zijn. EMI en Itunes voerden aanpassingen door, de band was tevreden en met het remasteren en opnieuw uitbrengen van het oude Pink Floyd werk kon begonnen worden.

TERUG SAMEN

2011-05-17T12:00:00.000-07:00

Wat er zat aan te komen , is deze week in Londen ,gebeurd , voor het eerst in jaren terug op 1 podium , 3 originele leden van de Pink.

PAUL IS BACK

2011-05-11T03:53:00.001-07:00

Warren Hauynes Man in motion

2011-05-10T11:27:00.000-07:00

BOOKER T

2011-05-10T03:12:00.000-07:00

THE SUN AIN'T GONNA SHINE ANYMORE

2011-05-09T03:03:00.000-07:00

John Walker, een van de oprichters van de Amerikaanse popgroep The Walker Brothers, is zaterdag op 67-jarige leeftijd in Los Angeles overleden. Dat heeft zijn woordvoerster aan de BBC laten weten. Ze zei dat bij Walker zes maanden geleden leverkanker werd vastgesteld.Scott Walker (geboren als Scott Engel), John Walker (geboren als John Maus) and Gary Walker (echte naam Gary Leeds). De zanger en gitarist John Walker, geboren als John Maus, richtte de band in 1964 op met Scott Engel, die zich later Scott Walker noemde, en drummer Al 'Tiny' Schneider. Later dat jaar verving Gary Leeds, die later bekend werd als Gary Walker, Schneider. Geen van hen waren dus broers.

Hun bekendste nummers zijn Make it easy on yourself en vooral The sun ain't gonna shine (any more). De groep was vooral populair in Groot-Brittannië, waar hun drie albums Take it easy with The Walker Brothers (1965), Portrait (1966) en Images (1967) hoog in de hitlijsten terechtkwamen.

In 1967 werd de groep ontbonden. De interne spanningen, 'artistieke verschillen' en de druk die hun populariteit op de groepsleden legde, waren vooral Scott Walker te veel geworden. De groepsleden kozen voor een solocarrière, maar besloten in 1974 weer samen op te treden. Hun platen hadden echter niet het succes van de jaren zestig en in 1978 werden The Walker Brothers definitief opgeheven.

Walker werd gitaarbouwer en vestigde in Californië zijn eigen opnamestudio. In 2004 ging hij weer optreden.

RECENSIE BLACKFIELD CONCERT

2011-05-02T03:19:00.000-07:00

Ik heb er enige tijd overgedaan om een recENsie te maken van het Blackfield concert , hoe legt je via woorden uit : hoe goed het was , hoe hard het was ,hoe zacht het soms was , hoe sfeervol je het vond, amai ik moest da allemaal verwoorden , en ik kreeg het niet geschreven , daarom de bovenstaan de clip : Let the music do the talking.
VOILA OPGELOST.

MORGEN BLACKFIELD

2011-04-27T02:23:00.000-07:00

Hoi , we zijn er terug , na een verlengd paasweekend, vandaag nog een dagje uit rusten , en morgen terug voor nog 2 dagen er terug invliegen , maar morgenavond ga ik deze mannen bekijken in den Trix in Antwerpen.
Hopelijk , en volgens de gelezen recensie van hun nederlands concert wordt het de moeite , we zien wel.Ik laat het jullie ten gepaste tijde wel weten.

MOOI MOOI MOOI

2011-04-21T03:29:00.001-07:00

FRAMPTON NAAR BELGIE

2011-04-20T11:47:00.000-07:00

Nog niet officieel bevestigd , maar wel op s' man website , 18 November , Koningin Elizabeth zaal Antwerpen ,
een tournee om 30 jaar Frampton comes alive te vieren .We hadden hem bijna met de Schwung bende , maar nu ga ik hem toch bekijken .
Frampton , here we come

WIE ?

2011-04-14T03:06:00.001-07:00

Gisteren tussen het leggen van een terraske , neen nie teen terraske doen , met de terraslegger wa gekeuveld over alles en nog wat , toen ie hoorde dat ik muziekfab was , stelde hij me volgende groep voor Out of focus , ik dacht die meneer heeft het mis en bedoelt Focus , maar nee hoor , ze bestonden echt , en er zelfs wat materiaal op You-tube .
dus hier is voor mij en ook voor jullie weer wat nieuws onder de zon.

Out Of Focus biography:
This awesome band came from Munich and made three extraordinary albums on the super-collectable Kuckuk label plus another that never got released until recently. Hennes Herring on KB (mainly Hammond organ), Remi Dreschler on guitars, Moran Neumuller on vocals and winds, Klaus Spöri and Stefan Wisheu on drums and bass respectively made an incredibly tight unit although they were prone to a lot of improvisation moments also. Their music is somewhat similar to early British prog but will gradually evolve to a certain jazz-rock while staying very politically and socially conscious (in the typical German style of those years) although the singing does not hold a big place in their music, their third release (a double) being mostly instrumental. They released three albums on the legendary Kuckuk label, the same one that also reissued them in Cd format.

After their third album, OOF suffered their first major line-up change with keyboardist Hennes Herring leaving the band to join SAHARA (another excellent group that will release two very solid albums), and he was replaced by yet another guitarist Wolfgang Gohringer (that made double guitar and double horn attack), but if it affected the group's sound a bit, it was nothing drastic either. A fourth (excellent) album was recorded in the spring of 74, but for some reasons it was never released - until Ultima Thule/Cosmic Egg would in 99. Sadly these events lead towards a slow decline of the group who would gradually slow down activities, recording just one more single and playing their last concerts in 78.

The musicians went their way, but in the mid-80's, three of them met and participated to Kontrast and recorded one of the best Krautrock album of that decade, according to the experts. This album and its intended suite just got a second life by getting a reissue, again on the Cosmic Egg label. Among the other posthumous releases is the left-overs from FLMA albums (Rat Roads) and a Live in Palerme 72, both excellent records appearing on the great Garden Of Delight Label.

Let me quote D-E Asbjornssen in Cosmic Dreams At Play and use his final comment about OOF: "what an awesome band they were" and I fully adhere to that opinion.
(Hugues Chantraine, BELGIUM).

FOO FIGHTERS

2011-04-12T11:21:00.000-07:00

Haha! 'Wasting Light' , de nieuwe Foo Fighters , zou - als we de interviews en mediacampagne vooraf mochten geloven - een rockende garageplaat zijn, een terugkeer naar de essentie en de roots van de groep, die nog eens extra vet onderstreept werd door de medewerking van zowel Krist Novoselic , Pat Smear als Butch Vig (allemaal bekend van dat vorige groepje waarin Dave Grohl ooit nog gezeten heeft, u weet wel: Pearl Jam ).

Allemaal promopraatjes waar u vooral niet in moet trappen: 'Wasting Light' is gewoon business as usual voor de Foo Fighters. Novoselic (bas) en Smear (gitaar) die meespelen? Ach, we hadden het niet eens geweten als het niet in de hoesteksten had gestaan, en wees eerlijk: u ook niet. Productie van Butch Vig? We hoorden amper verschil met die van Gil Norton of Adam Kasper . Opgenomen in de garage? Kan zijn, maar dan toch eentje waarin ze eerst verdomd goede opnameapparatuur hebben gepropt. 'Wasting Light' is géén garageplaat, vrienden, géén basic rockplaat, wel de mengeling van stadionrock en poppunk die we al zes cd's lang van de Foo Fighters gewend zijn, en die zich bijzonder lekker laat weghappen op radiostations en TMF-achtigen over de hele wereld.

Daar is op zich niet eens iets fout mee: het met honderdzestig per uur voortrazende 'White Limo' vinden wij bijvoorbeeld het beste dat Grohl & co. in jaren gemaakt hebben - oké, sinds het bijzonder matige 'Echoes, Silence, Patience & Grace' uit 2007 hebben ze gewoon niks meer gemaakt, maar toch! En 'Arlandria' is al even sterk: een honderd procent puur poprefrein, zo glad en radiovriendelijk geproducet dat zelfs uw oude moedertje het binnenkort zal staan meefluiten. Ook 'Dear Rosemary' , een duet met Grohls oude held Bob Mould van wijlen Hüsker Dü , is zeer fraaie poprock, met als bonus een tekstueel weerhaakje in het refrein ('Truth ain't gonna change the way you lie / Youth ain't gonna change the way you die' - die had van Mould kunnen zijn).

Over de rest van de plaat hebben we geen ernstige klachten, maar dat is het helaas dan ook. O ja, er passeert zeer geregeld een goed in het gehoor liggend refrein ('Back & Forth' , 'Walk' ...), en de fiks opgepompte powerballad 'I Should Have Known' is zo goed als een fiks opgepompte powerballad kan worden. Maar neen, er staat eerlijk gezegd ook niks tussen dat we verschrikkelijk zouden missen als het níét op onze iPod zou staan.

'Wasting Light' is een betere plaat dan 'Echoes, Silence, Patience & Grace', en een mindere dan 'The Colour and the Shape', de zomerse poprocker waarmee ze in 1997 (véértien jaar geleden is dat al!) echt hun eigen vakje vonden. Trek daaruit voor één keer misschien zelf uw conclusie?

http://www.gevleugeldestad.net/

2011-04-07T11:32:00.000-07:00

Volgende zaterdag en zondag is het weer zover , GEVLEUGELDE STAD IEPER , het beste en het nieuwste op er op gebied van Straatanimatie in onze contreien te zien is , en ja soms wordt de toeschouwer ook in de animatie betrokken , zoals je hierboven kunt zien.Maar ja een kletskop leent zich dan ook goed om beschildert te worden
en ik heb er van genoten.

LAZY MONDAY AFTERNOON

2011-04-04T03:26:00.000-07:00

AMERSFOORT

2011-04-04T03:15:00.000-07:00

Van vrijdagmiddag tot gisterenavond, onze noorderburen geambeteerd.
Een weekendje AMERSFOORT.na de heuglijkheden van het hotel , sauna, lichaamsscrub, jacuzzi, etc , ook het pittoreske Amersfoort vereerd met een bezoek , en ik moet toegeven , echt de moeite , veel pleintjes , terrasjes etc , alles wat je maar wilt om te ontstressen.Wandelingen stonden er ook op het programma, dus nu wel wat stramheid in de benen , maar al bij al genoten van het weekend.Dank aan Vé , voor haar gezelschap en dank aan de ollanders , om met toe te laten.Bij deze : Doei

CROSSROADS

2011-04-04T03:11:00.000-07:00

2011-04-04T03:10:00.001-07:00

Op 62 jarige leeftijd is de Amerikaanse country/blues singer-songwriter Calvin Russell overleden. De in Austin Texas geboren Russell leed al een tijd aan leverkanker. Russell’s debuut uit 1990 (A Crack In Time) zette hem direct op de kaart. Zijn laatste album (Contrabendo) is van december 2010. Russell was een erg productieve muzikant, fans hoefden nooit langer dan twee jaar te wachten op een nieuw album.

Een adagium van Russell was “I wanna change the world before it changes me”. Die zin paste goed bij het rebelse karakter, dat hij vanaf zijn jeugd al had: op zijn 15e liep hij weg van huis, naar San Francisco, om daar op straat aan geld te komen. Naast auto’s wassen betekende dat ook het verkopen van wiet, wat hem zelfs een aantal jaren gevangenisstraf opleverde. In zowel de VS als in Mexico.

Vanaf 1985 krijgt Russell z’n leven weer wat op orde, wat in 1989 uiteindelijk leidt tot een platencontract. Het label is New Rose Records, een Franse maatschappij. Russell zal in Europa dan ook meer successen boeken dan in zijn thuisland. Eén van zijn meest bekende nummers is Crossroads, hieronder in een prachtige versie te beluisteren. In het andere filmpje is de puurheid van Russell goed te zien. En ook hoe het leven hem getekend heeft.

Calvin Russell overleed op 3 april 2011. Daarmee is een zeer geëngageerde en gepassioneerde rootsmuzikant heengegaan. Niet alleen een verlies voor het genre, maar voor de muziek in het algemeen.

R.I.P. CALVIN RUSSELL

2011-04-04T03:07:00.000-07:00

Op 62 jarige leeftijd is de Amerikaanse country/blues singer-songwriter Calvin Russell overleden. De in Austin Texas geboren Russell leed al een tijd aan leverkanker. Russell’s debuut uit 1990 (A Crack In Time) zette hem direct op de kaart. Zijn laatste album (Contrabendo) is van december 2010. Russell was een erg productieve muzikant, fans hoefden nooit langer dan twee jaar te wachten op een nieuw album.

Een adagium van Russell was “I wanna change the world before it changes me”. Die zin paste goed bij het rebelse karakter, dat hij vanaf zijn jeugd al had: op zijn 15e liep hij weg van huis, naar San Francisco, om daar op straat aan geld te komen. Naast auto’s wassen betekende dat ook het verkopen van wiet, wat hem zelfs een aantal jaren gevangenisstraf opleverde. In zowel de VS als in Mexico.

Vanaf 1985 krijgt Russell z’n leven weer wat op orde, wat in 1989 uiteindelijk leidt tot een platencontract. Het label is New Rose Records, een Franse maatschappij. Russell zal in Europa dan ook meer successen boeken dan in zijn thuisland.

Calvin Russell overleed op 3 april 2011. Daarmee is een zeer geëngageerde en gepassioneerde rootsmuzikant heengegaan. Niet alleen een verlies voor het genre, maar voor de muziek in het algemeen.

ACOUSTIC KFOG ARCHIVES

2011-03-31T03:16:00.000-07:00

NE PIANIST

2011-03-28T03:26:00.001-07:00

WIE NU WEER ?

2011-03-23T10:09:00.000-07:00

Daar ik in onze streken bekend sta als muziekliefhebber , sommmigen zeggen kenner maar dat laat ik over aan anderen , verdiep ik me nog dikwijls in de Voorgeborchten van de progrock op zoek naar vergeten pareltjes , onbekende groepen , enzovoort , obscuur materiaal als we zeggen ,
ik had in de italiaanse middens reeds Premiata Forneria Marconi vermeld , nu doe ik het met Museo Rosenbach.
Italiaanse progrock uit de jaren zeventig : wikipedia.org/wiki/Museo_Rosenbach.
Voor wie van albumbands houdt , iets om te ontdekken.
Muziek smaken verschillen , maar je weet nooit wat je er van lust.Grace Felipe

DROPKICK BRUCE

2011-03-20T03:39:00.001-07:00

Enige tijd geleden kon je via de blog http://twisindezak.blogspot.com/ , lezen dat Dropkick Murphys op hun nieuwe cd op één nummer vocale bijstand zouden krijgen van THE BOSS.Onze medeblogger vroeg zich af wat dit zou geven , wel hier is het antwoord.